Grinta

Door Piet-Hein Peeters 27 november 2023

Een ingezonden stukje van Orion ouder en scheidsrechter Piet-Hein Peeters


'Wat doe je!?"

Ze had het al niks gevonden dat ze op de bank moest beginnen. Spits, klein, met grinta. En vijftien jaar, vermoedde ik. Het was zo'n wedstrijd waar de lucht snel uit was, de tegenstand werd voor haar al gebroken, het zouden dubbele cijfers worden, iedereen moest het verdragen.

Bij een voorzet van de linkerkant dook ze er vol in en botste met een verdediger. 'Wat doe je!', schreeuwde ze tegen het andere meisje, dan een sprint naar mij, met de hand tegen het gezicht. 'Ze slaat me man!'. Ik schoot net niet in de lach. De verdediger was er erger aan toe, die moest van de schrik om haar reactie huilen.

'Doe je rustig, het was gewoon een botsing'. 'Nee man, ze slaat me!'. Vijftien jaar. Zou de jongste in een gezin met drie broers kunnen zijn. Of van ouders die vooral benadrukken dat je je niks moet laten zeggen. Of alleen een moeder die zelf het leven zelf al niet makkelijk vindt.

'En nu adem halen, anders mag je weer op de bank gaan zitten'. Ze bijt haar tong af, loopt weg, gebaartje, zacht zinnetje tegen een teamgenoot die vervolgens licht verschrikt naar mij kijkt.

Verderop de tijd zie ik dat haar veters los zitten. 'He, nummer 9, je veters'. Hoofd even omlaag, vervolgens een korte blik naar mij. Dan schiet ze terug in haar rol. 'Dat heb ik altijd man'.