Duwen

Door Piet-Hein Peeters 5 februari 2024

Een ingezonden stukje van Orion ouder en scheidsrechter Piet-Hein Peeters


Hij komt er halverwege de eerste helft in. Tikje log. sluik haar. Rode konen. ‘Oud-Hollandsch’ schiet door mijn hoofd. Manhaftig sprintje naar de overkant van het veld. Daar even adem halen. Shirt aan de grote kant, handen in de zij. Hoge groene sokken, fijne zwarte voetbalschoenen, dat wel.

De eerste bal springt van zijn voet af, de tweede is veel te hard voor de speler tien meter voor hem. ‘Sorry!’ roept hij. ‘Maakt niet uit’ reageert zijn aanvoerder, ‘volgende keer beter’. Lieve jongen.

Twee, drie keer staat hij helemaal vrij, zijn medespeler ziet hem en slaat hem over. Niet dat hij om de bal vraagt. Het is zo al ingewikkeld genoeg. Ik hoor een tegenstander tegen een medespeler zeggen ‘dat die linker middenvelder er niets van kan’. Je wilt als scheids dan wel wat, maar ja.

Met de achterstand neemt de tolerantie van zijn teamgenoten af. ‘Kom op man, loop dan even mee!’. ‘Je ziet toch waar ik loop!?’. En daar is ook het wegwerpgebaar.

Tegen het eind komt de hoge bal in zijn richting. Zijn tegenstander, die van ‘hij kan er niets van’, controleert, heeft net een seconde te lang nodig. Hij werpt het lijf in de strijd, twee handen erbij, overtreding, loopt dan met de bal de vrijheid tegemoet. ‘Duwen scheids!’ hoor ik van drie kanten. Ja natuurlijk. ‘Doorspelen!’