Valse noot

Het kan verkeren:  de ene week samenspel , als vormde Orion het Concertgebouw Orkest; nauwelijks een week later een voorstelling waar (met alle respect) de Jostiband zich voor zou schamen. Ondanks dat orkestleider Marc een uitgebalanceerde compositie had bedacht, had het merendeel van de selectie het bekende goedkope fluitjes gevoel: dat van een cent dus. Dat onderschattings-gevoel was meer ingegeven door de ranglijst dan feitenkennis, want HVCH bleek een harde noot om te kraken. De mannen uit Heesch zetten meteen de toon door fel de duels aan te gaan. Bovendien hadden ze het "vastzetten" tot kunst verheven, door niet alleen de achterhoede, maar ook het middenveld vast te zetten. Orion wist zich daar nauwelijks onderuit te voetballen, zeker omdat de lange bal bijna niet gespeeld werd. Gevolg was dat het Andere Oranje gedwongen werd tot het spelen van de tweede viool.  Nonchalant spel, Janboerenfluitjes -verdedigen, ongeïnspireerd aanvallen: er zat weinig muziek in. Toch kwamen er wel kansen in het moeras van middelmatigheid; waarvan de mooiste na een geweldige actie van Jim, waarna zijn voorzet door Filippo over getild werd. Dat het nog 0-0 met rust stond, was uiteindelijk een gevolg van het feit dat HVCH geen enkele dreigende bal tussen de palen mikte.

De beste dirigenten zijn ook tijdens de show in staat bij te sturen, en dat is precies wat Marc en Bas deden. De trom werd flink geroerd, en het hele team zou de tweede helft een andere toon moeten aanslaan. De intentie was er ook zeker, maar een lullige kopbal stuiterde onverwacht in het doel van Orion voor de 0-1; dus de taak werd opeens een heel stuk zwaarder. Zonder nu meteen de loftrompet te steken: het werd ook beter en dreigender in de tweede helft. Een kopbal van Siebe naast, een schot van Sam op de keeper, een kopbal van Alioune op de lat. Het mocht niet zijn. Grootste kans was echter voor Filippo: na een gewonnen sprint en duel alleen op de keeper af: het luidruchtige publiek uit Heesch raakte al in paniek, maar helaas bracht de uitstekende keeper van HVCH ook dit keer weer redding. Toen de prima fluitende scheidsrechter zijn slotakkoord blies, stond er nog steeds 0-1 op het bord. Voor de tweede keer in een thuiswedstrijd. (Dit keer wat meer terecht.) Lichtpuntje en eervolle vermelding dit keer voor Teun, die maar één helft nodig had om te laten zien wat strijd en de wil om te winnen inhoudt.

In het kleedlokaal overheerste frustratie, en hier en daar een traantje:  lijkt me een prima fundament om volgende week op door te bouwen, want niemand twijfelt aan de kwaliteit van onze Orion krijgers!

 

twanvanoss@gmail.com