Krasse knarren

Het is een biologisch feit dat elk levend wezen per seconde dichter bij de dood komt. Vrij vertaald bevinden we ons dus allemaal in een soort overlijdensproces. Dat klinkt best deprimerend, maar dat hoeft het natuurlijk niet te zijn: als iemand vraagt: " hoe gaat het met je? ", kun je natuurlijk kiezen te antwoorden: "ik ben weer een beetje aan het sterven". Heel blij word je daar niet van. Gelukkig kiest de overgrote meerderheid voor een actief leven.  Zoals diverse krasse knarren die als vrijwilliger op zaterdagmiddag een scheidsrechterscarrière hebben. Het zal wel toeval zijn, maar het lijkt er wel op dat de KNVB het onder-15 voetbal gebruikt om arbiters te laten afbouwen, of soms letterlijk uitbuiken. Dit jaar al de derde of vierde keer dat een hoogbejaarde senior de wedstrijd mag fluiten. En ze fluiten vaak nog best goed ook, zelfs al gaat het spel soms wat snel. De leidsman van dienst had zijn 75ste verjaardag al gevierd, en vroeg vooraf aan hoffotograaf Peter om wat extra opnames van hemzelf, omdat dit zijn afscheidswedstrijd zou worden.

Hij had een leuk potje gekregen als uitdaging omdat zowel UDI (vooraf op de eerste plaats) en Orion theoretisch nog kampioen konden worden. Het was al bekend dat UDI een goed voetballende ploeg heeft met ook fysiek de nodige kwaliteiten. Een uitdaging dus. Binnen vijf minuten had Hein al meer ballen te verwerken gekregen dan de héle vorige partij. Na een minuut of tien kreeg Orion meer grip op het spel, en Thijs illustreerde dat met een gave assist op Jim, maar zijn inzet hobbelde net naast. Ook UDI kreeg een incidentele kans, maar Jasper maakte met een prima sliding een eind aan de aanvalsopzet. Ondanks wild geschreeuw van het thuispubliek liet de scheids zich niet intimideren of verleiden tot het geven van een penalty. Mooiste actie in de eerste helft was een solo van uitblinker Filippo, maar zijn inzet ging over. Geen doelpunten dus voor de rust. Er was wel enige twijfel aan het tijdsbesef van de leiding, want hij liet acht minuten extra tijd doorspelen… misschien wilde hij wat extra lang genieten van zijn scheids-af-wedstrijd…

In een evenwichtige wedstrijd nam Hidde een corner, en de verdediging van UDI liep de eigen keeper zowat omver zodat Alioune de 0-1 kon maken. De vreugde was echter van korte duur omdat UDI binnen een paar minuten na een scrimmage in de chaos de gelijkmaker binnen tikte. Dat bleek trouwens zo'n beetje de laatste kans voor UDI. Het werd een beetje chaotisch: alsof de scheids het allemaal niet meer zo scherp zag, een soort kortsluiting. Hij begon te praten met de spelers (en naar aanleiding daarvan ook vrije trappen te geven voor beide partijen). Hij weigerde een blessurebehandeling voor Floris, die nauwelijks meer kon staan en toch gewisseld moest worden, en even later kreeg en totaal verbouwereerde  Filippo geel  ("nu ben ik het zat!") omdat die aan de scheids uitlegde dat de bal vanwege een blessure uit het veld werd getrapt. Toen iedereen zich neerlegde bij een min of meer terechte puntendeling wilde de arbiter waarschijnlijk nog een statement maken. Hij telde maar liefst elf minuten extra tijd bij! In de zevende minuut daarvan omspeelde Alioune de keeper van UDI voor 1-2. De tegenstelling kon niet groter zijn: totale ineenstorting en desillusie bij staf, spelers en supporters van UDI; en totale euforie bij die van Orion! (Zelfs de normaal best nuchtere coach Marc ging helemaal uit zijn plaat, en er zijn geruchten dat hij rond middernacht nog steeds liep te lachen vanwege het resultaat…) Voor de scheids restte nu letterlijk: uitgefloten en klaar!

Eervolle vermelding voor de héle Orion-selectie: deze overwinning was een échte teamprestatie!

twanvanoss@gmail.com