Veteranenelftal

• wedstrijdprogramma
• contact
• wedstrijdverslagen

wedstrijdverslagen

Welkom op de webpagina van de Orion-veteranen. Wie belangstelling heeft kan zich melden bij j.roemer@planet.nl.

Clubladder: 55 uit 32: 1.718

MOEIZAME  OVERWINNING 

Met weer ruim voldoende spelers (14 man) gingen we weer naar Groesbeek voor de wedstrijd tegen Rood Wit veteranen. Wissel staan vindt niemand leuk, maar het is heel belangrijk dat je reserves hebt. Wij hadden er drie, in de eerste helft Gerard, Jan en Amir en in de tweede helft waren dat Marcel, Paul en Peter. Niks mis mee met een “sterke“ bank. De tegenstander had geen wissels en dat maakte vandaag het verschil. Tien minuten voor tijd verliet een speler van Rood Wit het veld omdat hij er helemaal doorheen zat, vijf minuten later nog een, hij had een afspraak.  Waarschijnlijk hadden we deze wedstrijd ook wel gewonnen als de tegenstander een paar wissels had, maar het scheelde wel. De eerste helft speelden zich voornamelijk rond de middellijn af, veel balverlies en veel verkeerde passes. Wij kregen een paar kleine kansjes, maar benutten die niet, de tegenstander kreeg er een en vond wel het net 1-0. Verder heeft keeper Daniel niets te doen gehad. Met drie fitte! spelers begonnen we tweede helft. De tweede helft was er maar een ploeg die voetbalde en dat waren wij, we kregen een aantal mogelijkheden en kansen, maar we waren net zoals in de eerste helft slordig en fantasieloos. Ook in de tweede helft heeft Daniel maar een redding hoeven te verrichten, hij viel bijna in slaap zei hij na de wedstrijd. Toch viel de verdiende 1-1 er en wie anders dan John vond met een bekeken schuiver de verre hoek. Omdat we conditioneel en zeker de tweede helft ook voetballend vandaag de betere waren en ook twee spelers van Rood Wit voortijdig het veld verlieten zorgde Tayfun en weer John voor een verdiende maar moeizame overwinning 1-3.

 

ps.  Ik las op facebook dat er een paar spelers van ons hun naam graag lezen in het verslag dus voor die twee speciaal: Amir, Paul, Amir, Paul, Amir, Paul, Amir, Paul, Amir, Paul, Amir, Paul …………………………………

GROTE SELECTIE OORZAAK MAKKELIJKE ZEGE TEGEN TOCH STERKE TEGENSTANDER.

Met 17 !! man kwamen we bij Juliana Mill aan, Hans (een beetje grieperig) en  Peter.T  (ik dacht misschien zijn er wel te weinig spelers) hebben zich niet omgekleed, maar voor Leon weer de zware taak reserves aan te wijzen. Leon in de kleedkamer: hé Paul heb je gister seks gehad? Nee, dan sta je reserve. Uiteindelijk begonnen we met een sterke bank, Roel, John, Leon en Mehmet. De eerste helft ging gelijk op, om beurten zochten we de aanval, maar echte kansen kwamen er het eerste kwartier niet. Jan, de eerste helft achter de spitsen, maakte de 0-1 op aangeven van Umit. Vlak daarna een grote kans voor Juliana, die door de gelegenheids keeper Peter.S knap gered werd. Bij de volgende aanval kreeg Tayfun de bal links in het strafschopgebeid vlak bij de achterlijn, iedereen ,ook de keeper verwachte een voorzet maar Tayfun schoot de bal keihard langs de keeper in de korte hoek 0-2. Vlak voor rust scoorde ook de tegenstander, een speler van Juliana kon wel honderd meter lopen en niemand deed iets, ook niet toen hij uithaalde 1-2. Even later bleek dat dit doelpunt werd gescoord in de veertigste minuut, de goed leidende scheidsrechter dacht dat we twee keer vijfenveertig minuten speelde. Dus floot hij na de aftrap maar gelijk voor rust. De reserve bank bleef ook de tweede helft sterk bezet met Bas, Ard, Tayfun en Casper. Het begin van de tweede helft speelden we wat onrustig en was de tegenstander wat beter, zonder echt grote kansen te krijgen. Bij een van de weinige goede aanvallen werd het toch 1-3 voor ons, Umit kon een voorzet van John zo in het doel lopen. Na een paar kansen voor Juliana, Peter hield zijn doel schoon, kwamen we weer beter in de wedstrijd en volgden er nog drie mooie doelpunten. De 1-4 en 1-5 waren voor John de een nog mooier dan de ander, de laatste was een echte Ibrahimovits. De 1-6 was een schot van buiten de zestien van Leon, langs de lijn stonden ze al te juichen voordat de bal over de keeper vloog, ze zagen het al aan komen. Na het douche gingen we  naar het plaatselijke café omdat het clubhuis dicht was, daar hebben we lekker buiten gezeten met een koud biertje en voor de Bobs een colaatje. Wat hebben we het toch slecht.

ALLE  BALLEN  OP  GERARD

We moesten vandaag naar Toxandria uit Rijkevoort. De meesten van ons kwamen daar te laat aan en dat kwam omdat het A1 van Orion vandaag kampioen kon worden en de laatste tien minuten van deze wedstrijd wilden we niet missen, het stond tien minuten voor tijd 1-0 en tegenstander Longa was vaak dicht bij de gelijkmaker. Gelukkig werd het vlak voor tijd 2-0 en was het kampioenschap binnen en wij konden richting Rijkenvoort. (namens alle veteranen feliciteren wij het A1 met het kampioenschap en natuurlijk ook de andere Orion teams die al kampioen zijn of nog worden) We waren vandaag met twaalf man en speelden tegen een sportieve en goede tegenstander. De eerste helft ging de wedstrijd gelijk op al ging bij de tegenstander het combineren wat makkelijker. Bij ons werd er te veel gelopen met de bal en dat kost te veel kracht en te vaak balverlies. Toxandria kreeg bijna geen kansen omdat het centrum (Marcel en Peter) goed stond, ook wij kregen geen echte kansen en zo leek de rust in te gaan met een blanco stand. Tot er in de laatste minuut  balverlies werd geleden vlak bij hun doel en omdat bijna iedereen van ons voor de bal stond werd de counter goed uitgespeeld en was Daniel kansloos bij de 1-0. De tweede helft waren wij de betere ploeg en waren wij het die de kansen kregen, een bal van John werd van de doellijn gehaald en een schot van John raakte de lat, Marcel, Tayfun, Umit en weer John hadden kunnen of misschien wel moeten scoren maar deden dat niet. De tegenstander kreeg ook een paar kansen, maar Daniel stond weer goed te keepen. De verdiende gelijkmaker kwam niet van de voet van een Orion veteraan, maar van een verdediger van de tegenpartij.  Vlak voor tijd werd Daniel wel gepasseerd maar het lobje van de spits ging net naast het doel. Zo bleef het gelijk 1-1, maar het had ook zomaar 3-3 of 4-5 kunnen worden. Opvallend vandaag was dat onze vaste rechtsachter Gerard, zeker in de tweede helft, veel ballen kreeg en meestal deed hij er ook iets goed mee. Heeft de discussie vorige week toch iets opgeleverd, dus voortaan alle ballen op Gerard.

SPEECHES

Thuis tegen Wyler-Zyflich. Een tegenstander met stijl. Wanneer we in Duitsland spelen krijgen we na afloop van de wedstrijd altijd een rondje én een speech van de elftalleider, Johannes. Hans had me per mail nog eens geattendeerd op deze charmante gewoonte (tijdens ons eerste toernooi overhandigde deze tegenstander ons een vaantje en een vat bier!!!). Ik bereidde me voor op een passende speech. De wedstrijd begon rustig, elkaar aftasten. Het spel golfde wat heen en weer en geleidelijk werden beide teams wat fanatieker. Na ongeveer een kwartier kreeg Orion een vrije trap, net buiten de zestien. Leon nam 'm. De bal kwam met een prachtige boog terecht in de doelmond, waar Amir vóór zijn verdediger kwam en rakelings naast kopte. Tien minuten later een vrije trap aan de andere kant. De bal belandde in de zestien bij een Wyleriaan. Drie Orionverdedigers stonden er omheen en keken ernaar. De aanvaller kon dus rustig doorstomen, uithalen en de 0-1 aantekenen. Hierna werd het spel geleidelijk wat feller. Dit leidde helaas ook tot gemopper op de scheidsrechter. Van weerszijden werd er steeds weer geappelleerd. Het begon een vervelend potje te worden. Kansen ontstonden er nog wel aan weerszijden. Tayfun en Mehmet stonden beiden een keer in kansrijke positie, Amir knalde twee keer rakelings over. Maar ook Wyler kreeg zijn kansen. Gelukkig verkeerde Daniël in goede vorm. Vijf minuten voor tijd besloot de scheidsrechter en een punt achter te zetten. In de kleedkamer gaf de scheidsrechter (Jos) vervolgens een tirade over het gezeur tijdens de wedstrijd. Even later deed Peter T. ook een duit in het zakje. En toen hij klaar was stak Gerard een stevig  monoloog af. Toe maar, drie speeches achter elkaar. Wat Wyler-Zyflich niet allemaal losmaakt. In de kantine stonden na het douchen maar twee tegenstanders, de rest was snel vertrokken naar NEC. We hebben toen maar met deze twee (jonge jongens uit Beek) nagekletst en nagedronken. Een vierde speech kwam er niet meer van.

DEZE DAG VERGETEN WE NIET MEER,

De Groesbeekse weken eindigden met een uitwedstrijd bij Rood Wit veteranen, na een overwinning tegen Germania en verlies tegen Groesbeekse Boys gingen we weer naar “de grens van de Duitse heuvelen”. Toen we rond 16.30 uur aankwamen op het sportpark van Rood Wit, stond het bomvol met auto’s en wat bleek, zowel het 1e en 2e van Rood Wit speelden ook thuis voor de competitie, om 16.00 uur en om 17.00 uur. Rood Wit heeft maar twee velden en een klein, zeer hobbelig, slecht trainingveldje. We voelden de bui al hangen en dat werd bevestigd toen we het clubhuis binnen kwamen. We spelen de eerste helft op het slechte trainingsveldje en de tweede helft op veld twee als het 2e van Rood Wit is uitgevoetbald. Omkleden deden we in de kleedkamer waar ook het 2e van Rood Wit zat, maar we konden pas gaan kleden als het 2e van Rood Wit aan de tweede helft zal gaan beginnen. Maar klagen deden we niet, want de veteranen van Rood Wit kregen het ballenhok als kleedkamer. Jammer, omdat bij Orion om 17.00 uur zowel het tweede als het derde veld vrij was. De eerste helft op het kleine trainingsveldje begon zonder keeper Daniel die dit veld terecht te gevaarlijk vond voor zijn enkel, ook Marcel speelde niet, hij zou alleen de eerste helft spelen en omdat alles wat uitliep kon hij niet lang meer blijven. Op een veel te vol veld werd het echt een trainingspotje. De tegenstander traint hier vaker op, daardoor hadden ze waarschijnlijk veel minder moeite op dit knollenveld en tikten ons soms zoek, ook omdat er bij ons teveel stil werd gestaan. Echte kansen kregen ze niet, ze hadden de hulp nodig van Jan die een mislukte voorzet in eigen doel werkte 1-0. De 2-0 was een mooi doelpunt in de kruising, alleen met veel geluk, want hij was als voorzet bedoeld. De 3-0 was goed uitgespeeld, ook omdat we niet allemaal bij de les waren vandaag. Gelukkig maakte Paul de ruststand wat dragelijker na een mooie actie, de enige echte kans voor ons in de eerste helft 3-1. De tweede helft speelden we op veld twee, een normaal veld wat afmetingen betreft, maar echt geweldig was dit veld ook niet. Dit is natuurlijk geen excuus, want de tegenstander moet hier ook op voetballen. We waren vandaag niet goed genoeg en de tegenstander was gewoon slimmer. Wij kregen een paar kleine kansjes, maar de tegenstander hadden de dubbele cijfers kunnen halen, het was aan keeper Peter te danken dat dat niet gebeurde, al was hij nog wel drie keer kansloos en zo eindigde deze wedstrijd in 6-1 tegen een heel sportief Rood Wit. Later in het clubhuis was alles al weer snel vergeten, met een DJ, veel sfeer, vol clubhuis (het 1e van Rood Wit had gewonnen), gekookte eieren en Bas die met spel een-en-twintige toch nog iets won.

EENRICHTINGSVERKEER...MAAR TOCH

Groesbeekse Boys uit, in een niet al te sterke bezetting. We hadden ons al voorbereid op pittige tegenstand. Nou, die kwam er ook. Het werd in één woord eenrichtingsverkeer. De Groesbeekse Boys vielen aan en wij verdedigden. Als onze buitenspelval iets beter had gewerkt, zou het verdedigend goed dicht hebben gezeten (misschien moeten we een kort commando afspreken als 'stapje' of zoiets, nu leken de tegenstanders telkens in de buitenspelval te lopen, de vlag was al horizontaal en... ja hoor, daar kwam weer een oranje shirtje van links naar rechts flitsen, waardoor buitenspel werd opgeheven). In de rust stond het daardoor 'slechts' 2-0 voor de Boys. In de tweede helft was het van hetzelfde laken een pak. Maar toch... het aanvallende spel van de Boys leverde ruimte voorin op en tot drie keer toe kon een aanvaller van ons in zijn eentje op weg naar de goaly van Groesbeek; helaas liep het drie keer op niets uit. Stel dat ze d'r wel in waren gegaan, dan speel je gelijk terwijl de tegenstander sterker is. Zo kan het ook. Uiteindelijk werd het 3 of 4-0 of zoiets.

WENKBRAUWEN EN WONDERBAARLIJKE GENEZINGEN

Wie staat daar zijn vader in te schieten? Is dat niet die knaap die amper twee weken eerder op de intensive care van de Maartenskliniek lag? Waar een handtekeningenactie voor werd gehouden, bedragen werden ingezameld en een cadeau werd gekocht? Om hem te steunen in zijn ongetwijfeld langdurige herstelperiode? Warempel! De ene na de andere bal verdween in de kruising, als om zijn vader te laten voelen dat keepen niet zo maar iets is dat je d'r even bij doet. De conclusie moge duidelijk zijn: hier is sprake van een wonderbaarlijke genezing. De sfeer van Pasen, van de wonderbare opstanding, heeft ook onze keeper gegrepen, die voor de tweede keer op rij moest toezien hoe zijn vervangers de 0 hielden. Germania - Orion eindigde namelijk in 0-3. Hoewel Germania veel verzorgder voetbalde, hadden wij de snelheid en de felheid. Na vijf minuten omspeelde John de verdediging en gaf de bal met een boogje voor, waar Tayfun slechts hoefde te tikken. In de tweede helft waren het acties van Ümit en Tayfun die de eindstand bepaalden. Vooral de derde was een beauty. Op snelheid klopte Tayfun de hele verdediging van Germania en gaf de ideale voorzet op Ümit. Je zou bijna gaan zeggen dat we onze wedstrijden winnen op onze wenkbrauwen. Vorige week moest Roel een wenkbrauw offeren, deze keer was het Amir die gehecht moest worden. Voor hem speelde de derde helft zich af bij de Eerste Hulp van het ziekenhuis. Is dat trouwens geen biermerk, 'Wenkbrau'?

EEN MANNENWEDSTRIJD

Je hebt van die tegenstanders, die al behoorlijk op leeftijd zijn maar echt wel kunnen voetballen. Die lopen geen meter teveel, weten elkaar exact te vinden, passen elkaar nauwkeurig in de voeten.... en wij met onze relatief jonge ploeg maar rennen en draven. Tegen de tijd dat je bij je mannetje bent is de bal al weer weg. Elkaar aanraken komt in dat soort wedstrijden dan ook weinig voor, ook al vanwege het geleidelijk toenemende respect dat ontstaat voor dit soor eerbiedwaardige spelers. Dat soort wedstrijden heb je aan de ene kant, aan de andere kant van het spectrum heb je wedstrijden zoals die van zaterdag 17 maart. De tegenstander was Vense Boys (uit het kleine dorpje Venzelderheide). Al na enkele minuten bleek dat dit een sterke tegenstander was met technisch zeer bedreven spelers. Maar ook een tegenstander die de confrontatie niet schuwde. Toevallig hadden wij enkele spelers in de gelederen die ook niet bang zijn voor een stootje. Doordoor ontstond een wedstrijd op het scherpst van de snede, een wedstrijd van uitdelen en incasseren, van bikkelen, een bloedende hoofdwond en een woordenwisseling. Maar met een scheidsrechter die veel toeliet en af en toe sussend optrad bleef het een sportieve wedstrijd. Geen enkele vuile overtreding vond plaats, geen enkele. Het werd kortom een wedstrijd van mannen, die de strijd aangaan, die elkaars grenzen beproeven en elkaar tot het uiterste testen. Heerlijk om ook eens zo'n wedstrijd mee te maken. Hoe gevarieerd kan het voetbalspel toch zijn. Na enkele golfbewegingen over en weer kwam Roel met de bal aan de voet in hun zestien, hij tikte met buitenkant rechts de bal opzij om zijn mannetje te passeren en wilde achter de bal aan. Het uitgestoken been van de linksback voorkwam die doortocht, Roel kwam ten val, penalty. Onder luide protesten bleef Amir rustig en koos beheerst de rechterhoek uit:1-0. Tien minuten later werd Ümit mooi vrij gezet, hij passeerde de keeper en zorgde voor de 2-0 waarmee we de rust ingingen. Na rust werden de mouwen nog eens goed opgestroopt, aan beide zijden. De Vense Boys zetten een tandje bij en dit zorgde voor een paar prachtige aanvallen. Vooral hun linksvoor maakte indruk. Een technisch zeer begaafde speler die zowel een paar kansen voor zichzelf creëerde als voor zijn ploegmaten. Dankzij onze gelegenheidskeeper Timo (Daniël stond zich langs de kant zorgen te maken) en een flinke dosis geluk bleef het 2-0. Niet onvermeld mag blijven dat ook Ard, Arjan en Peter T voor een bijna ondoordringbare verdediging zorgden. Halverwege de tweede helft kwam de bal na een afgeslagen aanval bij Amir terecht, die toch zeker dertig meter van het doel stond. Hij haalde vernietigend uit en de keeper, die iets te ver voor zijn goal stond, kon de bal wel aanraken maar meer dan schroeivlekken op zijn vingers leverde dat niet op, wel een prachtgoal: 3-0. Weer iets later wist Ümit ondanks felle weerstand de achterlijn te bereiken en de bal voor te zetten. Daar dook Mehmet precies op tijd op. De keeper dacht zich op de bal te storten, maar Mehmet was 'm te vlug af. Een tikje was genoeg: 4-0. Vijf minuten voor tijd was het Roel, die de buitenspelval mooi omzeilde door vanuit de tweede linie door te lopen op een voorzet. Hij nam de bal mooi aan, omspeelde keeper en bracht daarmee de eindstand op 5-0. Twee gelijkwaardige tegenstanders, alleen waren wij efficiënter dan ooit. Een tegenstander die bij ons onvermoedde krachten naar boven wist te halen.

DE FLIPPERKAST

Wat is de overeenkomst tussen een wedstrijd veteranenvoetbal en een potje flipperen in het café? Nou, er zijn meerdere overeenkomsten. Uiteindelijk gaat de bal er altijd in, het gaat om grote getallen, je peert de bal met een vaart naar voren en d'r is altijd een pilsje in de buurt. Alte Herren - Orion was zo'n flipperkast-wedstrijd. Grote getallen (wij wonnen met 7-4!), wij peerden de bal steeds weer met een grote vaart naar voren, uiteindelijk ging de bal steeds weer door het poortje (4 tegendoelpunten) en bij de Alte Herren is het in de kantine altijd goed toeven. Wat wil je nog meer? Wanneer je komt om even lekker te bewegen samen met 23 andere kerels, dan zijn dit prachtige wedstrijden. Wanneer je echter net naar Barcelona hebt gekeken en denkt, "dat moeten wij ook kunnen", tja, dan valt er nog wat te schaven. De wedstrijd: een 2-4 ruststand, waarbij er enkele mooie doelpunten vielen te zien met als beauty de hoge bal in de verre hoek van Gerard. Maar ook Tayfun, die scoorde met zijn edele delen, mag niet onvernoemd blijven. Ümit, die Tayfun prachtig vrij voor de goal zette, ook een pareltje. John, die altijd nog even iedereen voorbijpingelt voordat hij scoort ("zal ik 'm d'r in schieten? Nee, nog even een rondje pingelen"). Kortom, prachtige goals. En ook die van Germania waren van grote klasse. Immers, ook daar lopen mannen die echt wel kunnen voetballen. Alleen flipperen zij niet, zij voetballen. Maar wij hebben dan weer wel de punten.

NÉT ONDER FEIJENOORD

Met 39 uit 23 wedstrijden zouden we in de landelijke competitie nét onder Feijnenoord staan, die er 41 uit 23 hebben. We draaien niet slecht dus. Ook in de uitwedstrijd tegen Juliana Mill (altijd lastig) gaven we eigenlijk maar één kans weg. Die ging er dan wel in: 1-0. Vorig jaar, onder het genot van Carnavalsklanken en het geronk van carnavalswagens, was het verschil aanmerkelijk groter. Toen verloren we met ruimere cijfers. En dat terwijl we nog niet eens in de sterkste opstelling aantraden. Kortom, er zit nog steeds progressie in ons spel (en dat op onze leeftijd). De eerste vijf minuten waren duidelijk voor ons. De tegenstander keek even de kat uit de boom en wij konden ongehinderd combineren en rustig de aanval opbouwen. Uiteindelijk mondde dit uit in een paar kansen, waarvan de beste door Tayfun rakelings naast werd geschoten. Toen nam de tegenstander het over. Een reeks corners was het gevolg. Gevaarlijk werden ze echter niet. Ze probeerden het vooral met schoten van grote afstand en daarmee verras je Daniël niet. De laatste vijf minuten van de eerste helft waren weer voor ons met een snoeihard schot van Ümit dat rakelings over ging. Ruststand 0-0. Na rust verscheen er een andere spits in het vijandelijk kamp. Eentje die van positie wisselde tot Jos en Gerard er scheel van zagen. Ook Bas wist soms niet meer waar hij het zoeken moest; kortom, de positiewisselingen van Juliana creëerden ruimte voor steeds weer gevaarlijk ogende uitvallen. De opbouw van deze uitvallen kon ongehinderd plaats vinden op het middenveld dat compleet in handen was van Juliana. Wiij wisten geen raad met de opkomende mensen en stonden in de meeste gevallen lucht te dekken. Eén uitval resulteerde in een twee-tegen-een situatie, die na een mooi hakje goed werd afgerond: 1-0. Hoewel Juliana een duidelijk overwicht had, wist Orion toch enkele malen gevaarlijk voor het doel van de tegenstander te komen. De (onverdiende) gelijkmaker lag een paar keer op de schoen. Het bleef bij de 1-0 en daar kon iedereen vrede mee hebben. Het was een mooie zaterdag geweest, een wedstrijd bij daglicht, een ontluikende lente en een sportieve tegenstander. Dit zijn de wedstrijden waar je het voor doet.

WEDSTRIJD VAN DE GEMISTE KANSEN

Het werd uiteindelijk 2-0 voor Orion, maar het had even makkelijk 7-3 kunnen worden. Dat geeft ook meteen de krachtsverhoudingen weer, Orion was gevaarlijker. De Hapse Boys, een sympathieke en sportieve ploeg, kwamen echter gevaarlijk uit de startblokken. Met een snelle en behendige spits plus een zeer sterk middenveld wisten ze meteen in het begin al een paar keer gevaarlijk door te breken. Op een bepaald moment stormden ze met drie man op onze keeper af (waar was iedereen?). Jos had die ochtend vergeten zijn teennagels te knippen en dat kwam goed uit: precies de nagel van zijn dikke teen voorkwam dat de spits werd bereikt. De terugspeelbal werd door Daniël in de handen gepakt, maar daar werd niet voor gefloten (waarschijnlijk oogde het als een fortuinlijke onderbreking van een voorzet). Gewaarschuwd door deze uitbraak herorganiseerde de verdediging zich en nu konden wij naar voren. Een net overgetikt afstandsschot, een schot voor langs en een schot tegen de paal: kansen zat maar geen goal. De goed fluitende scheidsrechter doorzag op een bepaald moment dat de grensrechter van de tegenstander te ruimhartig vlagde voor buitenspel. Hij liet doorspelen toen Tayfun de bal oppikte en via een combinatie met John wist Tay de terechte 1-0 aan te tekenen. Na rust werd de wedstrijd voortgezet op het hoofdveld. Het blijft een genot om daar te mogen spelen. Hans verzorgde vanaf de zijlijn het scorebord en de wedstrijd oogde meteen een stuk professioneler. Het tempo kwam in die tweede helft een stuk hoger te liggen, de Hapse Boys roken dat er een gelijkmaker in de lucht hing. Tot twee keer toe ontsnapten we. Eén keer kopte Jos een voorzet weg voor de rechtsvoor, maar de bal rolde tot ieders afgrijzen richting open goal. Met zijn laatste krachtsinspanning wist Marcel de bal nog net twee centimeter voor de lijn te keren. Even later torende diezelfde rechtsvoor met zijn 1 meter negentig boven iedereen uit en kopte de bal precies langs de verkeerde kant van de paal. Aan de andere kant grossierden wij in het missen van kansen (John, Tayfun, Jos). Uiteindelijk schoof John na hard werken de bal in de verre hoek, vijf minuten voor tijd, dus 2-0. Met de tong op de schoenen sleepten we ons naar douche en tap.

EEN KNORRIG POTJE

Het lijkt wel of het bij Union altijd regent. Ook nu weer sloegen de natte sluiers over de ruggen van de strijdende partijen. Het zal aan de regen hebben gelegen, want er werd wat afgemopperd op het veld. Tekenend was een moment in de tweede helft. Eindelijk een sportief moment (de tegenstander gaf zelf aan dat het een corner was), maar nu was het de scheidsrechter die op zijn strepen ging staan:"Als ik zeg dat het een doelschop is, dan is het een doelschop. En als jullie zo doorzeuren stop ik ermee!" En inderdaad, meestal zijn de wedstrijden die we spelen iets vriendelijker van aard dan deze keer (met twee benen een sliding inzetten van achteren, na gepasseerd te zijn toch nog even natikken, bij een vrije trap de bal nog even wegschoppen, duwen, trekken). Enfin, vanuit tactisch oogpunt was het een aantrekkelijke wedstrijd. In de eerste helft was Union iets sterker, hoewel ze niet echt grote kansen wisten af te dwingen. Toen hun aanvaller over rechts werd gelanceerd en vrij veel ruimte en tijd kreeg, kon hij uithalen; een snoeihard schot, Daniël zat er nog aan maar de natte bal had teveel snelheid: 1-0. In de tweede helft zette Orion vijf (!) verse spelers in, waarmee het wedstrijdbeeld kantelde. Nu was Orion duidelijk de bovenliggende partij. Daniël hoefde nog maar één keer in actie te komen, dertig seconden voor tijd. Hij schatte de intenties van de aanvaller juist in en was op tijd bij de korte hoek. Tien minuten eerder had John (nog een paar maanden en dan is hij echt veteraan, ondanks zijn jonge uiterlijk) op een wel zeer koelbloedige manier de keeper twee keer en een verdediger één keer omspeeld om de bal vervolgens rustig in het net te tikken. Een zeer verdiende gelijkmaker. Tijdens de derde helft konden we alles nog eens onder het genot van cola, bier en Extran laten bezinken.

ZEVENTIG MAAGDEN EN TWAALF HOMO'S

"Ik moet jullie wat vertellen". Onze rechtshalf, die meestal nogal luidruchtig en komisch is, klonk ernstig. Het werd ineens muisstil in de kleedkamer. "Ik zal het maar zeggen, ik ben eigenlijk homo". Even kon je een speld horen vallen. "Ik eigenlijk ook", zei toen onze linksback. Alle gezichten wendden zich naar de hoek, waar hij zat. "En ik eigenlijk ook", riep vervolgens onze spits. Wat er toen gebeurde is moeilijk te beschrijven, je moet erbij zijn geweest. De mannen, die meestal nogal stoer en afstandelijk waren, vielen elkaar in de armen, er werd geknuffeld, gehuild, opgelucht adem gehaald. "Hé jongens", riep opeens de leider, "we moeten dalijk wel de wei in. Zullen we ons eens gaan concentreren op de wedstrijd?". Er werd een kring gevormd, iedereen hield elkaar goed vast en er werd een magische kracht voelbaar, die waarschijnlijk door de kieren van de deur door naar buiten zichtbaar moet zijn geweest. Ondertussen zat onze grensrechter in de kantine te wachten tot zijn ploeggenoten naar buiten zouden komen. Vanwege een hardnekkig blessure zou hij gaan vlaggen. Daar kwamen de oranje-witten het veld op. Maar... what the f***, wat was dat?! Twee Orionners liepen hand in hand het veld in, twee anderen gearmd, weer twee anderen met de arm om elkaars schouder. Wat is daar in die kleedkamer in godsnaam gebeurd? Veel tijd om van zijn verbijstering te bekomen had hij niet, want de scheidsrechter floot al af voor de wedstrijd Eendracht - Orion. De tegenstander had een jonge en snelle spits in de gelederen, waar onze Jan de handen vol aan had. Gelukkig is Jan één van de snellere veteranen en kon hij deze gevaarlijke spits goed in toom houden. Na vijf minuten kreeg Orion een corner, die Leon nam. De bal kwam terecht bij de eerste paal, waar Mehmet omhoog sprong. Of hij de bal nou wel of niet raakte kon niet meer vastgesteld worden, de bal ging er wel in: 0-1. Eendracht probeerde tegendruk te geven, maar Orion speelde subliem. Wat opviel was dat vooral de as van het veld goed functioneerde. Amir en John waren steeds aanspeelbaar en wisten het spel geregeld te kantelen naar de flank waar de ruimte lag. Rechts functioneerde Casper als rechtsback zoals Van der Wiel: gevaarlijk opkomend. Een voorzet van Casper was op maat van Tayfun, die maar rakelings naast kopte. Een afstandsschot van Leon kon door de keeper nog net over de lat worden getikt en het was opnieuw Leon, die even later de buitenkant van de paal wist te raken. Ruststand 0-1. Na rust speelde Orion even goed zo niet beter dan vóór rust. Er werd overgetikt, goed vrij gelopen, geen ballen blind naar voren maar als het nodig was terug via de verdediging om in balbezit te blijven. En regematig werd de ruimte op de flanken benut om gevaarlijk uit te vallen. Een voorzet zorgde na tien minuen voor verwarring in de Eendrachter verdediging (keeper en laatste man liepen elkaar omver) en Tayfun kon eenvoudig de 0-2 intikken. Weer vijf minuten later werd Casper in de zestien omver gelopen, penalty, die goed benut werd door John: 0-3. Even later zorgde John met een hard diagonaal schot in de linkerbovenhoek voor de 0-4. En tien minuten voor tijd kopte Casper de bal in, die via Memet het laatste tikje kreeg: 0-5. Eendracht wist de eer te redden via een corner. De bal kwam terecht in de doelmond, waar het bijzonder druk was. De ingekopte bal kon nog wel aangeraakt maar niet meer tegen gehouden worden. Eindstand 1-5. De grensrechter, die hevig geëmotioneerd was geraakt door het sublieme spel van zijn ploeggenoten ("het team speelt als een organisch geheel", mijmerde hij) pakte zijn mobieltje en belde dat speciale nummer, dat hij de laatste tijd als eens vaker had gebeld. "Dit team moet een beloning krijgen", dacht hij. Hij kreeg direct contact en gaf zijn bestelling door: graag zeventig maagden, zo spoedig mogelijk, ze moeten over tien minuten in Mook zijn. Gelukkig kon het geregeld worden en tien minuten later arriveerde er inderdaad een bus met zeventig knappe maagden. De grensrechter dirigeerde de dames naar de kleedkamer van Orion, waar hij luid en blij riep 'suprise!'. De maagden drongen de kleedkamer in en bekommerden zich om de moegestreden mannen. Maar, wat was dat nou... de mannen leken alles behalve in hun sas...?! Waren dat nou die kerels die altijd van die schuine grappen en toespelingen maakten? De grensrechter werd snel in vertrouwen genomen en ingelicht over de recente collectieve coming out. Wow, daar had hij geen rekening mee gehouden. Tja, dan waren de zeventig maagden eigenlijk niet zo'n geschikt cadeau. De aanvoerster van de maagden werd snel terzijde genomen ("komt niet zo goed uit.... is wat tussen gekomen.... rekening wordt uiteraard betaald... sorry... volgende keer beter") en de maagden verlieten de kleedkamer weer. Ondertussen waren de mannen van Eendracht op het rumoer afgekomen en zagen de zeventig maagden in de gang staan. "Kunnen wij misschien niet...?" opperde de leider van Eendracht. "Hebben jullie net gewonnen of verloren?" vroeg de aanvoerster van de maagden. "Verloren met 1-5" antwoordde de leider van Eendracht bedremmeld. "Dan kunnen jullie het wel schudden" zei de oppermaagd en weg waren ze. In de kantine tijdens de derde helft keken de veteranen van Mook verbijsterd naar de tafel waar de vetranen van Orion met een Spa rood stil voor zich uit zaten te kijken.

CLOSE FINISH

We hebben gewonnen van JVC1 met 1-2, maar de laatste tien minuten werden we toch wel erg zenuwachtig. De veteranen van Cuijk trokken massaal ten aanval en wij moesten alle zeilen bij zetten om de voorsprong vast te houden, die we in de eerste helft hadden opgebouwd. De eerste tien minuten van de wedstrijd deden vermoeden dat het een walk-over kon gaan worden. Orion speelde de bal mooi rond en breed en zette de tegenstander regematig vast op eigen helft. Na tien minuten zette Roel de bal vanaf links voor en Bouke kon 'm er bijna inlopen. Uit de corner, die het resultaat was, ontstond de eerste goal. Een frommelsituatie, waarbij Roel de bal het laatste tikje gaf. De tien minuten die daarna volgden waren echter het spiegelbeeld van de eerste tien minuten. Het leek wel of JVC wakker was geworden. Nu was het hun beurt om ons vast te zetten op onze helft. Twee prachtige reddingen van Daniël voorkwamen de gelijkmaker. Daarna golfde het spel op en neer, met twee keer een gevaarlijke uitbraak van JVC (onze buitenspelval klopte wederom van geen kanten), waarbij twee tegenstanders één keer vrij voor onze keeper kwamen. Het bleef 0-1. Tien minuten voor tijd veroverde Bouke rond de middencirkel de bal, rushte naar voren en scoorde de 0-2. De scheids meende buitenspel gezien te hebben en floot, maar de sportieve tegenstanders legden de bal op de middenstip. Na rust met vier nieuwe spelers (wat een luxe) lagen de krachtsverhoudigen volstrekt anders. Nu was JVC duidelijk de bovenliggende partij. JVC viel aan, Orion verdedigde. Wat met name opviel was dat Orion nu niemand meer had op het middenveld die de bal opeiste en het spel kon kantelen. Het middenveld waren we kwijt en we liepen steeds achteruit. Die ruimte werd met graagte opgevuld dor JVC. Het was wachten op de aansluittreffer, die er ook kwam. Uit een corner werd de bal in tweede instantie voorgezet, waarbij een Orion-hoofd de bal net voor de handen van de keeper in de eigen goal kopte. Michael kreeg er nog wel de voet achter, maar toen was de bal al over de denkbeeldige streep. Met 1-2 rook JVC een gelijkspel, maar door alle hens aan dek te schreeuwen wisten we het hoofd boven water te houden. Duidelijk is geworden dat een opbouwende middenvelder cruciaal is, met wisselen moeten we daar de volgende keer extra oog voor hebben.

VETERANEN DOEN ZICHZELF TEKORT TEGEN JVC2

Wederom een thuiswedstrijd in heerlijke omstandigheden, deze keer tegen JVC2. Een sterke tegenstander, waar we toch al eens van gewonnen hebben. Deze keer leken de teams vanaf het begin goed tegen elkaar opgewassen. Het spel golfde op en neer. De aanval van JVC kon niet echt een vuist maken, anders gezegd: onze verdediging zat goed in elkaar. Behalve een dot van een kans (na een corner viel de bal plots voor een vijandelijke voet, die van schrik naast schoot) werd Cuijk niet gevaarlijk. Wij van onze kant kwamen een paar keer goed door en zeker twee keer hadden we de score moeten openen. Met een 0-0 ruststand moesten we in de kleedkamer de opstelling opnieuw bespreken, want we verkeerden in de luxe van 14 spelers. Of het aan de veranderde opstelling lag of aan de versterkte motivatie van de tegenstander is moeilijk te zeggen. Helder werd wel dat Orion in de tweede helft onder druk kwam te staan, terwijl we zelf geen vuist meer konden maken. Een hoge voorzet van rechts werd door de inkomende spits snoeihard ingekopt. Een mooie en op dat moment verdiende goal. Een knullig foutje in onze verdediging zorgde vlak daarna voor de 0-2. Tactisch gezien reageerden we niet best. Het veld werd steeds langer, het middenveld kwam in bezit van JVC en regelmatig stonden onze vier verdedigers tegenover vijf aanvallers. Het was wachten op de 0-3, die dus ook kwam. Met de moed der wanhoop worstelden onze aanvallers zich (helaas steeds weer op individuele basis) naar voren. Toen John in de zestien werd gevloerd, leverde dat een terechte penalty en een mooi ingeschoten doelpunt van Amir op. Helaas leverde het ook een relletje op, dat nog een tijdje nasmeulde. Jammer, niet alleen van de uitslag maar ook van die woordenwisseling.

HOME SWEET HOME

Eindelijk weer een thuiswedstrijd en omdat het A2 niet doorging mochten we zelfs op het hoofdveld spelen, kunstgras ! Op kunstgras spelen we meestal de beste wedstrijden. Tegen Sambeek (ja, het team van Emile Roemer, broer van…) was dat bij voorbaat geen makkie, ook zonder de BN er was Sambeek een zware klus. Met 13 spelers (maar geen scheidsrechter, dus Peter en Leon floten ieder een helft) kwamen we vol goede moed de kleedkamer uit. Het eerste kwartier ging de wedstrijd gelijk op, de gasten uit Sambeek waren wel meer in balbezit en kregen ook wat kleine kansjes, maar we voetbalden goed mee en keeper Daniel had nog niet echt hoeven in te grijpen. Net toen wij een paar plaagstootjes hadden uitgedeeld was het Sambeek die de leiding nam 0-1. Sambeek werd wat sterker en ook de 0-2 zat in de lucht, toch werd het 1-1 na een counter die door John werd afgemaakt. We dachten met deze stand te gaan rusten, maar Sambeek maakte vlak voor rust de verdiende 1-2. De eerste tien minuten in de tweede helft speelden we best aardig en hadden we het achterin vrij rustig. Helaas werd er balverlies geleden op het middenveld en omdat iedereen naar voren was gelopen lag het achterin open: 1-3. Even waren wij de kluts kwijt en kregen onze gasten een paar goede kansen, gelukkig voor ons maakten ze er maar een van 1-4. De wedstrijd leek gelopen en dat dacht de tegenstander ook. Onder aanvoering van Bouke en John gingen we op jacht naar een beter resultaat en dat kwam er, eerst was het Amir die met een mooie schuiver de 2-4 maakte en weer John maakte de 3-4. Helaas hadden we de tegenstander weer wakker geschud en ging bij de meesten van ons het kaarsje langzaam uit. Uiteindelijk werd het 3-5 en goede verhouding gezien de hele wedstrijd. Wat was het weer eens lekker om thuis te spelen op het kunstgras tegen een fijne tegenstander. En toen we na het douchen in de kantine zaten, met Twente – NEC op het grote scherm, voelde het weer echt HOME SWEET HOME.

JULIANA OPNIEUW TE STERK

Met een uitgedund team togen we 19 november naar Malden om het opnieuw op te nemen tegen de veteranen van Juliana. In Malden hebben we tegen die ploeg bij mijn weten nog nooit een puntje gepakt. In de aanloop was het nog maar de vraag of we elf man bij elkaar zouden kunnen krijgen, het regende namelijk afmeldingen. Dat probleem had Juliana echter ook, zodat we hadden afgesproken om desnoods 10x10 of 9x9 te spelen. Uiteindelijk begonnen we met 11x11 en eindigden we met 10x10. Aan beide kanten viel er een speler geblesseerd uit. De eerste helft verliep ondanks de geïmproviseerde opstelling niet onaardig. Juliana scoorde het eerst maar vlak daarna sloten wij aan (Jos werd gevloerd in de zestien, John benutte de penalty). Vervolgens scoorde Juliana twee keer op identieke wijze. Hun supersnelle spits werd de diepte ingestuurd, Hans kon 'm ternauwernood bijbenen, een paar kapbewegingen en scoren. Een afgeslagen aanval van ons kwam in de rebound terecht bij Michael, die de bal tegen de onderkant van de lat schoot, John maakte het mooi af: 4-2 en rust. Na de rust kwamen wij er niet meer aan te pas, terwijl de tegenstander opnieuw tweemaal via hun snelle spits scoorde. Dankzij Daniël, die blijft groeien als keeper, werd de eindstand slechts 6-2. Het gemis aan een paar bepalende spelers deed zich vandaag goed voelen.

INGREDIËNTEN VOOR EEN HEERLIJKE POT VOETBAL

Wanneer is een partijtje voetbal nu geslaagd, wat zijn essentiële ingrediënten? Je zou kunnen zeggen: als je maar wint! Maar dat lijkt toch wel een erg platte, eendimensionale manier van beleven. Tegen de veteranen van Germania konden we alle belangrijke aspecten van een mooi potje voetbal weer eens de revue zien passeren. Even op een rijtje: een goede opkomst, een mooi veld, lekker voetbalweer, een goede scheidsrechter, sportieve tegenstanders, veel doelpunten met iets meer goals in ons voordeel, een lekkere scheldpartij (passie), een paar indrukwekkende blessures (zweepslag, verdraaide knie) en een krat bier na aflloop samen met de tegenstander. Zie hier kort samen gevat de wedstrijd van afgelopen zaterdag. Uitslag 3-6 voor Orion. Het begon al meteen goed met een frommelsituatie die een goal bleek te zijn ("wat zeg je, een goal, voor ons???") in de eerste minuten. Na 35 minuten hadden we er al vijf inliggen, dankzij mooie acties van John, Ümit en Bouke. Eén tegengoal moesten we incasseren toen onze buitenspelval haperde en hun spits daarvan kon profiteren; hij omspeelde Peter en schoot hoog in het lege doel. Tijdens de rust herinnerde Leon ons eraan dat we hier al eens eerder vóór hadden gestaan in de rust, om uiteindelijk toch te verliezen. Concentratie was dus geboden. En ja hoor, meteen in de eerste minuut van de tweede helft schiet 'de broer van' (Jansen) de 2-5 in. En een kwartier later valt de 3-5. Gaat het noodlot zich dan wéér voltrekken? Maar een goede lezing van de wedstrijd maakt al duidelijk dat zo'n wonder er niet in zit. Onze voorhoede is te gevaarlijk en hun verdediging te langzaam. Herhaaldelijk staan we met een man of vier voor hun goal. Er hadden er wel zes in gekunnen. Uiteindelijk wordt Tayfun gevloerd in de zestien, een penalty die hij zelf verzilvert (hoewel de keeper er nog aanzit, maar het schot is hard en hoog genoeg). Eindstand 3-6 voor Orion. Omdat de kantine gesloten bleek werd er een kratje bier gehaald en stonden we na het douchen samen met de tegenstander nog wat na te kletsen in het licht van de lantaarnpalen met een flesje bier in de hand. Zomeravondvoetbal.

Orion - SES: 0-5 en Orion-SES 2-0.

Tja, hoe tel je de wedstrijd van 22 oktober voor de clubladder? Eén keer gewonnen en één keer verloren? Dus 3 punten uit twee wedstrijden? Want daar leek het wel erg veel op. Twee helften die totaal verschillend spel te zien gaven. In de eerste helft veel balverlies, slordige opbouw, fouten in de verdediging met als resultaat vijf (!) tegengoals en niet één kans voor Orion. En na rust (met vier nieuwe spelers in het veld) een beter Orion met een aantal kansen, twee goals en slechts één kans voor SES (bal op de lat). Na afloop overheerste toch de tevredenheid. Ondanks de belabberde eerste helft hebben we het sterke team uit Langeboom tijdens de tweede helft laten zien dat wij ook kunnen voetballen. Hoewel we de wedstrijd formeel verloren hebben met 2-5 (een duikeling op de clubladder dus), bleef de smaak van de betere tweede helft hangen. Na vijf minuten al werkte Ümit zich met alle kracht (en die had hij nodig) langs een duwende en trekkende verdediger om precies op het goed moment de bal dat slimme tikje in de rechterhoek te geven. Een kwartier later: een mooi overstapje van Ümit waardoor John aan de bal kwam, een beweging naar rechts en een goed strak en laag schot precies in diezelfde rechterhoek. De keeper dook op tijd maar was niet lang genoeg om erbij te kunnen. Ieder een helft gewonnen, was ook de conclusie van de leider van SES.

VETERANEN MOETEN VOORAL BOOS ZIJN OP ZICHZELF

Tegen Achates (Ottersum) hebben we het altijd moeilijk. We hebben wel eens gewonnen, maar vaker verloren. Als we al een kans hadden om die balans wat meer in ons voordeel om te buigen was het wel op zaterdag 15 oktober. Met onze bijna sterkste formatie trokken we naar het bronsgroen eikenhout aan de lieftallige Niers. Peter had voor iedereen een leuke verrassing: allemaal een prachtig trainingsjack in Orion-kleuren met je eigen naam erop. Zo trots als een pauw betraden we het veld. En ja hoor, we waren duidelijk sterker. De ene na de andere kans kregen we, maar scoren ho maar. Achates moest alle zeilen bij zetten om ons in bedwang te houden. En dan treedt de ijzeren voetbalwet in werking: als je ze zelf niet maakt, doet de tegenstander het wel. Twee frommelgoals en we konden met een onverdiende achterstand de kleedkamer in. Na rust hetzefde patroon: een veel sterker Orion maar Achates dat z'n derde goal maakte. Op een zeker moment begonnen de irritaties op te spelen. Verschillende Orion-spelers raakten verzeild in opstootjes (waar de Achates-spelers ook wel aanleiding toe gaven met niet altijd erg sportief spel). Maar de bron van de irritatie zat 'm waarschijnlijk toch het meest in de teleurstelling dat we de goals niet maakten, die toch zo veelvuldig voor het oprapen hadden gelegen.

DE KEEPER

Stel je voor: in de rust sta je met 1-2 vóór tegen een goed en verzorgd spelende tegenstander. Na rust kom je op 1-3 maar vlak daarna valt de 2-3 en je ruikt aan alles: de tegenstander gaat voor de gelijkmaker, ze geloven erin. De ene aanvalsgolf na de andere weerstaan we, zelf spelen we steeds onrustiger en dan dat moment. Hun sterke spits verovert de bal en omspeelt onze voorstopper, onze laatste man schiet te hulp maar de bal is al naar links getikt waar hun snelle linksvoor vrij op onze keeper afstormt. Iedere seconde duurt nu tergend lang, over het hele veld wordt even geen adem gehaald. De linksvoor maakt een snelle beweging naar links en tikt de bal naar rechts..... onze keeper valt als een blok graniet breeduit voor de aanvaller en in een reflex van 0,01 seconde houdt hij met zijn vallende arm de bal nog net tegen, die meteen vaart verliest en rustig richting onze doellijn rolt, waar Jan nét op tijd is om 'm weg te knallen. Vlak daarna wordt het 2-4 en 2-5 en is de wedstrijd gespeeld. Een wedstrijd kan soms in een fractie van een seconde beslist worden. De drie punten die we meenamen vanuit Siebengewald komen wat mij betreft op naam van onze keeper Daniël. Maar laat ik niet de anderen vergeten, want 5 goals, ze moeten wel even gemaakt worden. Om te beginnen speelde Ard zijn tweede wedstrijd in ons team en na vijf minuten scoorde hij al uit een corner. Onze tweede goal kwam tot stand nadat Bouke met een mooie crosspass Tayfun diep stuurde die de keeper omspeelde vanuit een overigens moeilijke hoek. Na rust knalde Roel, vers in het veld, een bal in de vrije linkerhoek na een corner. De vierde verdient speciale vermelding: een afgeketste aanval, de bal komt bij Amir die van buiten de zestien snoeihard inschiet, de keeper pareert de bal en Bouke die goed opgesteld staat kan alsnog de verre hoek vinden. Tot slot wordt Roel gevloerd in de zestien en verzilvert Amir de penalty. "Da's lang geleden dat we hebben verloren," vertrouwde de leider van de Stromvogels me toe toen we van het veld afliepen. Als eerbetoon kregen we tijdens de derde helft vierenzestig frikadellen. Terwijl thuis de pasta koud stond te worden. Doe hoefde ook niet meer opgewarmd te worden.

VETERANEN VIEREN OVERWINNING IN CLUB NOBLESSE

"Zwaar bevochten" mompelden we allemaal na afloop van de wedstrijd tegen Toxandria. We hadden tot het gaatje moeten gaan. In de rust stond het nog 1-0 voor de Rijkevoorders, een mooie voorzet en een kopbal met een boogje. Verder ging de strijd gelijk op, hoewel Toxandria verzorgder voetbal liet zien. Wij moesten het meer hebben van werkvoetbal. Na rust trokken wij het spel meer naar ons toe; conditioneel waren we in het voordeel en dat ging zich uitbetalen naarmate de wedstrijd vorderde. Uiteindelijk leverde een combinatie van Paul en Ümit een mooie goal op, tien minuten later werden we de bovenliggende partij na een goal van Roel. Dankzij uitstekend keeperswerk van Daniël konden we voorsprong vasthouden. Toen we uit de kleedkamer kwamen, bleek de kantine gesloten. We kregen te horen dat we maar naar de plaatselijke kroeg moesten, daar zaten de anderen ook. Wij in de auto's, een stukje rijden door het platteland, totdat we bij een soort kroeg kwamen met prachtige neonletters 'Club Noblesse'. "Mooie dorpskroeg", fluisterden we enigszins overdonderd. Binnengekomen werden we meteen hartelijk welkom geheten door een heel stel gastvrouwen, meer dan we gewend waren. Wat we graag zouden willen, werd er gevraagd. We legden allemaal vijf euro op tafel zoals we dat iedere zaterdag doen. "Wat kunnen we hiervoor krijgen?" De dames keken even, vielen stil, mompelden wat onder elkaar en ....... de rest is geschiedenis en censuur. Maar we zijn wel geklommen op de clubladder, tot grote hoogtes, dat kan ik wel verklappen. Nondeju.... wat was het warm.

KICK AND RUSH BEZORGT VETERANEN OP VALREEP OVERWINNING

Tegen SIOL (Katwijk) is het altijd leuk voetballen. Een sportief team van ons niveau. De balans in de onderlinge wedstrijden was gelijk: allebei een keer gewonnen. Deze keer bleek al snel dat de veteranen van Orion sterker waren geworden. De ene kans na de andere creëerden we. Vooral Ümit kwam een paar keer gevaarlijk opduiken voor de goal. Eén keer stond hij klaar om een fraaie voorzet van Casper in te koppen, toen hij in de rug werd geduwd, weg scoringsmogelijkheid. De scheids had vijf minuten eerder een penalty aan Orion gegeven (John werd ten val gebracht in de 16, Roel verzilverde feilloos), nog een penalty vond hij blijkbaar teveel. Maar ümit vond het net zo ook wel en dus gingen we rusten met een 0-2 voorsprong. Na de rust bleek de rust en de organisatie in ons team een heel eind weggevloeid. SIOL rook de kansen en pakten die ook: tien minuten voor tijd kwamen ze op gelijke hoogte: 2-2. Veel kansen hadden we in de tweede helft niet meer kunnen scheppen, we legden ons al neer bij een puntje. Echter niet Bouke. Tot tweemaal toe werd hij met een hoge lange bal weggestuurd. Na een rush van 50 meter mikte hij op de verre hoek. De keeper toucheerde de bal nog en tergend langzaam rolde de bal parallel aan de doellijn. Tot Mehmet arriveerde en de bal het nodige zetje gaf: 2-3. De tweede rush zag er net zo uit, alleen kwam Mehmet toen één schoenmaat te kort voor de vierde treffer.

OUDJES SNOEPEN OPNIEUW PUNTEN WEG IN ALLERLAATSTE SECONDE

De topper tussen de oudspelers van het eerste van Orion (oud goud) en de jonge hengsten van het veteranenteam eindigde dit jaar in een gelijkspel: 3-3. Evenals vorig jaar scoorden de oud-Orionisten in de allerlaatste seconde van de wedstrijd weer een goal. Vorig jaar was dat de winnende treffer, dit jaar de gelijkmaker. Het blijft een leuke ontmoeting, waarbij duidelijk is dat je voetballen niet verleert, net als fietsen. Het rennen is dan misschien iets minder, maar de secure passing en de opstelling in het veld, het overzicht, je blijft er van smullen. Als we deze trend doorzetten, scoort oud-Orion volgend jaar in de laatste seconde de aansluit-treffer. Mooi toch.

VETERANEN WEER MET TWEE BENEN OP DE GROND

Na drie winstpartijen moesten we nou net tegen de Duitsers onze eerste nederlaag incasseren. De altijd weer gezellige interland leverde ook dit keer een boeiende wedstrijd op. Beide ploegen waren aan elkaar gewaagd. Het eerste schot op goal kwam van Orion, een geplaatst schot van Amir dat maar net aan de verkeerde kant van de paal naast ging. De aanvallen van Wyler/Zyflich waren echter feller. Toch duurde het 25 minuten voordat de eerste goal viel. Een afstandsschot ging maar net over onze keeper die iets te ver voor de goal stond en de bal nog wel beroerde. Een vergelijkbaar doelpunt viel vlak voor rust, ook weer een afstandsschot, waardoor we met een 2-0 achterstand de rust ingingen. Als Jos zijn ogen open had gehouden bij een voorzet van rechts zou hij de bal d'r in in plaats van d'r over hebben kunnen koppen. Meer kansen waren er voor ons niet voor rust. Na rust merkte je dat Orion geen genoegen nam met deze stand. De manier waarop we echter ten strijde trokken was nou niet bepaald overwogen. Zoals wel vaker rende Jan en Alleman ongeorganiseerd naar voren, waardoor bij balverlies vier verdedigers tegenover zes aanvallers stonden. De uitbraken van Wyler werden steeds talrijker. Hun derde goal krgen ze echter op een wel erg makkelijke manier. Een vrije trap aan de rand van de zestien werd heel leep naar een vrije man gespeeld die een paar meter naast de muur vrij stond. Deze kon makkelijk scoren. Gelukkig maakte John de stand stand wat draaglijker nadat Amir hem had gelanceerd met een mooie dieptepass. Een cadeautje bracht de Duitsers echter op 4-1. De derde helft was voor ons, nadat Daniël met de fles Cognac was gaan lopen na een rondje dobbelen. Degenen die veel verdriet haden van deze verliespartij konden diezelfde avond hun troost vinden op het feest van Casper.

OPNIEUW VOLLE WINST

In de knetterende hitte en met een uitgedund elftal hebben de veteranen in hun uitwedstrijd bij JVC1 opnieuw de volle winst behaald: 1-4. Een regen aan afmeldingen teisterde het secretariaat tot een paar uur vóór de wedstrijd (drie man hadden zich zelfs helemaal niet afgemeld), terwijl we de zaterdag ervoor nog 7 reserves hadden! Met tien fitte spelers togen we derhalve naar Cuijk, waar een geblesseerde Peter het keeperstenue dan maar aantrok. Toch nog elf man , ook dankzij de zoon van Gerard, Rick. Op zich is JVC1 een team waar we ons goed aan kunnen meten. Een plezierige tegenstander van ons niveau. Ook dit keer golfde de aanvallen gelijkmatig heen en weer, alleen waren wij iets efficiënter in de afwerking. Al na vijf minuten opende John met een fraaie actie de score. JVC brak echter een paar keer gevaarlijk uit en het bleef dus opletten. Ondanks zijn blessure greep Peter een paar keer goed in. Ons 4-4-2-systeem zit inmiddels goed tussen ieders oren, waardoor we elkaar steeds weer goed konden vinden. Het middenveld was duidelijk van ons. Een prachtige Van Bommel-achtige dieptepass van Paul zette John opnieuw vrij voor de keeper: 0-2. In de rust waren we ons er echter van bewust dat we er nog lang niet waren. En dat bleek een goed voorgevoel. Hoewel we de marge vergrootten tot 0-3 (Daniël) tapte JVC uit een ander mentaal vaatje: ze zetten meer druk en wij lieten ons terugdringen. Een tegengoal liet dan ook niet lang op zich wachten. Hun snelle en gevaarlijke rechtsvoor draaide zich handig vrij in onze zestien en knalde via de onderkant van de lat raak. Het veld werd langer en bood ruimte aan de tegenstander. Onder vurige aansporingen van Marcel hervatten we echter ons combinatiespel en de 1-4 van John toonde aan dat we dit seizoen goed draaien. Onze toppositie op de clubladder is geen toeval.

VETERANEN NEMEN KOPPOSITIE IN OP CLUBLADDER

Ook de tweede wedstrijd, thuis tegen de Hapse Boys, eindigde in winst: 3-1. De manier waarop die uitslag tot stand kwam is uiterst curieus te noemen. Na 45 seconden stonden we al met vijf man alleen voor de keeper. Als een warm mes door de boter, zo makkelijk liepen we door de vijandelijke linies. Als scheidsrechter bekroop me accuut een gevoel van plaatsvervangende schaamte: ach gut, wat gaat dit worden. Deze mystieke ervaring bekroop blijkbaar ons hele team, want we vergaten meteen te scoren en 30 seconden later lag de bal er bij onze keeper in! Geen hond die van deze vroege tegengoal schrok, want inmiddels was al duidelijk dat we met een ijzersterk team op het veld stonden. Zelfs met de reserves hadden we nog kunnen winnen. Bijna iedereen was komen opdagen (we kwamen shirtjes tekort), we zaten zo ruim in de spelers dat we er twee konden afstaan aan de Boys, die slechts tien man op de been hadden kunnen brengen. Gerard en Tayfun werden uitgeleend. Omdat ons overwicht, vooral op het middenveld, zo enorm was liep de organisatie volledig uit de hand. Iedereen wilde een goaltje meepikken en jan en alleman meldde zich in de voorste linies. Links en rechts, iedereen liep door elkaar en achter elkaar. Wonderlijk genoeg kon de tegenstander niet profiteren van deze chaos. Na een kwartier konden we de gelijkmaker aantekenen. Een combinatie van Paul en Amir, waarna Amir hard en laag precies in de hoek schoot; de keeper zat er trouwens vlakbij. Tien minuten voor tijd belandde een vrije trap van Casper in het net, waardoor de ruststand 2-1 was. Na rust bleef het overwicht bestaan (Tayfun had zijn plaats geruild met Mehmet). Treffers leverde het echter niet op. Uiteindelijk werd hun buitenspelval omzeild en kon Ümit meen ik de bal rustig intikken. De laatste tien minuten leken de rollen om te draaien. De Hapse Boys voelden dat we niet dodelijk konden combineren en gingen zelf maar eens op jacht. Dat leverde zowaar nog een aantal minuten druk op onze helft op. Tot scoren kwamen ze echter niet, het bleef 3-1. Daarmee hebben we nu de koppositie in de clubladder in handen (waarschijnlijk gedeeld met andere teams). Als we er een punt achter zetten voor de rest van het seizoen hebben we de eerste prijs binnen.

VETERANEN BEGINNEN NIEUW SEIZOEN MET RUIME OVERWINNING

De eerste wedstrijd van het seizoen: voor veel spelers betekent dit voor het eerst in weken weer een bal raken en heen en weer rennen. Gelukkig waren die bijna allemaal lid van de Alte Herren (Germania). Het team dat ons vorig jaar nog versloeg met 4-3 oogde nu een stuk trager. Er werd weinig druk gezet en veel balverlies geleden door Germania. Daardoor kon Orion al snel in haar spel komen en dat betekende: verzorgd overspel (onthoud deze term!) en rustig opbouwen. Dat opbouwen begon al bij de keeper, die bij balbezit de verdediging zocht, waar vandaan steeds de vrije man gevonden werd. Na een kwartier soleerde Ümit door de verdediging van Germania op zijn vertrouwde manier en maakte het openingsdoelpunt. Op ditzelfde veld raakte hij langdurig geblesseerd een paar jaar geleden. Dit doelpunt markeerde zijn definitieve terugkeer. Even later leverde een mooie combinatie van Jan en Amir een tweede treffer op (Amir) en weer enkele minuten later werd Paul door Ümit in stelling gebracht, waarna Paul het koelbloedig afrondde. Ümit had nog bijna de 0-4 op de voet, maar hij stond op zijn verkeerde been en gaf de bal aan Mehmet, die nog net een Groesbeeks been op zijn weg vond. Onze eigen keeper kreeg in deze eerste helft nauwelijks iets moeilijks te verwerken. Na rust zetten we ons verzorgde spel voort en ook in die tweede helft scoorden we drie keer. Een prachtig schot in de kruising (Leon), een dribbelgoal van Tayfun en een dieptepass op Leon die de keeper passeerde en voor de 0-6 zorgde. Eén tegengoal moesten we nog toelaten: een vrije trap vanaf de zestien werd knalhard en onhoudbaar ingekopt. Eindstand: 1-6. Gezegd moet worden dat de Alte Herren ons wel in ons spel lieten komen. Volgende tegenstanders zullen waarschijnlijk feller spelen. Te zien is of we dat verzorgde overspel ook onder moeilijkere omstandigheden kunnen uitvoeren.