Veteranenelftal
Volg het Orionnieuws op twitter SVOrionNijmegen
Welkom op de webpagina van de Orion-veteranen. Wie belangstelling heeft kan zich melden bij j.roemer@planet.nl.
DROOMSTART
Goed weer, een mooi veld, een goede opkomst, een thuiswedstrijd en winnen van een sympathieke maar vooral sterke tegenstander: hoe mooi wil je het hebben na een winterstop van maar liefst negen (!) weken. Sommigen van ons hadden al die tijd geen bal meer geraakt, ons spel oogde in het begin dan ook soms wat onwennig. Ook enkele tegenstanders vertelden bij aankomst, dat het voor hen lang geleden was. Dat moet een tactische truc zijn geweest, met de bedoeling dat we hen zouden onderschatten. Welnu, dat lukte aardig want in de kleedkamer werd dit team (JVC1) vergeleken met het andere team, JVC2. Dat laatste was beduidend sterker. En hadden we de eerste wedstrijd tegen JVC1 niet met 1-4 gewonnen? Nou, we kwamen bedrogen uit. Dit team was beresterk. Ze benutten de vleugels goed als ze aan de bal waren, ze maakten het veld goed breed en kantelden steeds naar waar de ruimte lag. De middenvelders regisseerden de aanval en wisten steeds gevaarlijke dieptepasses af te geven, waar onze verdedigers hun handen vol aan hadden. Gelukkig stonden wij opgesteld in een sterke bezetting, maar er moest hard gewerkt worden. Na twintig minuten werd Sergio de diepte ingestuurd. Dat gaat bij hem vanzelf, hij heeft een ingebouwde tomtom die permanent staat ingesteld op 'vijandelijk doel'. Hij drong door tot in de zestien en passte uiteindelijk naar Roel, die de bal doorschoof in de rechterhoek: 1-0. Aan de andere kant moest keeper Daniël één keer in actie komen, toen een voorzet hun spits dreigde te bereiken. Ook wij hadden trouwens nog wat kansen weten te creëren, met name een kopbal van Arjan die door hun goede keeper uit de hoek kon worden gehaald. Na rust hadden de gasten duidelijk een andere tactiek in gedachten: druk zetten en een tandje bij. Wij werden terug gedrongen op eigen helft. Na tien minuten werd er door JVC een voorzet van rechts gegeven, die over de complete verdediging heel zeilde en uitkwam bij hun spitst, die moederziel alleen bij de tweede paal stond en de bal alleen maar hoefde te raken: 1-1. Cuijk voelde dat er meer in zat en zette nog eens extra aan. Bloedstollende momenten volgden, zozeer dat de scheidsrechter (eentje van ons) bijna ging meevoetballen. Tot twee keer toe kropen we door het oog van de naald: een keer toen de keeper al verslagen was en een snoeihard schot richting leeg doel door een sliding op hoop van zegen van Peter deze bal even snoeihard weer terug het veld in knalde. Even later een boogballetje, de keeper was al gepasseerd, de bal stuiterde richting leeg doel en uit het niets dook Jan op die de bal nog net voor de lijn de ruimte in lanceerde. En dan slaan de voetbalwetten toe: als je de kansen niet afmaakt, doet de tegenstander het. Sergio lanceert Tayfun, hun laatste man is sneller en speelt terug op de keeper, Tayfun loopt door, de keeper wil Tayfun uitspelen, lukt niet en Tayfun schiet de bal in een leeg doel, met links, terwijl hij zo goed als op de achterlijn staat. Wat een precisie! En die voorsprong gaven we niet meer uit handen.
VETERANEN MOGEN EVENTJES RUIKEN AAN VOORSPRONG
Zaterdag 21 november, uitwedstrijd tegen Juliana, sterke tegenstander. En weer kostte het moeite om elf man op de been te brengen, een basis van zeventien is blijkbaar niet voldoende. Maar uiteindelijk stonden we er dan toch met twaalf man: onze vaste gastspeler Daniël, de op het laatst opgedoken Steef en Michael en een gast van het vijfde van Orion, Martin. Die werd trouwens al na vijf minuten uitgeschakeld door de sproeiinstallatie op het kunstgrasveld. Die stak te ver omhoog, Martin verzwikte zijn enkel en moest de rest van de wedstrijd de pijn verbijten. Wij speelden met een geïmproviseerde opstelling. want met name onze vaste verdedigers (Bernard, Gerard, Hans, Peter, Edwin en natuurlijk Ruud) waren afwezig. Juliana zette vanaf het begin goed druk en probeerde met dieptepasses hun snelle voorhoedspelers te lanceren. Verdedigend moesten we alle zeilen bijzetten, wie op wie liep was niet altijd duidelijk, het was kortom een rommeltje soms. Maar goed, het bleef lange tijd gelijk, totdat één van hun soitsen weer eens diep werd gestuurd en onze rechtsback de buitenspelval ophief: 1-0. Toch was deze voorsprong van korte duur: een voorzet van links werd in één vloeiende beweging keihard ingeschoten door Sergio: 1-1. Langs de kant riep hun grensrechter: zo maak je er nooit van je leven meer een. Maar even later deed-ie het bijna weer, alleen ging dat schot snoeihard tegen de paal. En even later kon een uitbraak over links zowaar door Tayfun omgezet worden in een voorsprong: 1-2. Helaas mochten we slechts kort proeven van deze voorsprong. Een corner belandde precies midden in het doelgebied, waar een Juliaan er het eerst bij was. En even later werd een bal niet goed weggewerkt, waarna de bal er via de kluts alsnog inrolde: 3-2. In de tweede helft ging de strijd gelijk op, waarbij de kansen voor ons waren. Er werd echter niet meer gescoord, zodat we het verdiende punt niet konden pakken.
GECONCENTREERDE VETERANEN PAKKEN WINST TEGEN STERKE TEGENSTANDER
Het scheelde weinig of de uitwedstrijd tegen Vitesse Gennep ging weer niet door. Net als op 26 september regende het afzeggingen. Het was echter zo'n lekker weer en de tegenstander is zo'n leuke ploeg, hier moest een tandje bij gezet worden. Via een aparte mailing werd gezocht naar versterking en waarrempel, die kwam. Twee zonen deden mee, waarvan er één nog grieperig was (Daniël en Serkan) en verder een net geopereerde Bas en Steef, die zich wilde sparen voor de Zevenheuvelenloop. Zo betraden we het veld met een geïmproviseerde opstelling. Nou ja, tien man betraden het veld, want de elfde moest zich nog omkleden toen het fluitje voor het begin van de wedstrijd klonk. De eerste tien minuten verliepen ronduit chaotisch. Vitesse rook succes en zowel hun voorhoede als hun middenveld verdrongen zich rond ons strafschopgebied om de score te kunnen openen. Dit betekende dat ze veel ruimte weggaven en zo konden we af en toe dan ook gevaarlijk uitbreken. Na een minuut of tien (onze rechtsback had inmiddels zijn positie ingenomen) kregen we wat meer grip op het spel. Kansen gaven we niet meer weg en zelf bleven we loeren op de counter. Met 0-0 gingen we rusten. Na rust bleef het spelbeeld hetzelfde: Vitesse maakte het spel, zette druk maar echte kansen ontstonden er niet. Totdat hun beste man, de nummer 6, ineens werd gelanceerd, uit de dekking wegliep, onze voorstopper uitkapte, de keeper omspeelde en de bal in het lege doel kon plaatsen: 1-0. De goal die de hele tijd al in de lucht hing was gevallen. Hoe belangrijk was het niet, dat onze aansluiting al binnen enkele minuten viel. Hun keeper wilde de bal uittrappen, Sergio sprong vóór hem de lucht in, de bal kwam tegen Sergio aan en belandde in het net: 1-1. Voor ons was dit een mentale opkikker, bij de tegenstander knapte er toen iets. Je merkte aan alles dat Orion zeer geconcentreerd ging spelen, dit gaven we niet meer uit handen. Op alle fronten werd goed gelopen, goed gepasst, goed opgekomen en goed teruggekomen. Ineens speelde ieder van ons beter dan ooit. Op een gegeven moment kreeg Bouke de bal in de buurt van de middenlijn. Hij stoomde op, omspeelde tal van verdedigers, kwam uiteindelijk alleen voor de keeper en scoorde: 1-2. Voor ons betekende dit niet dat we nu teruguit gingen voetballen, integendeel, we loerden op de volgende. Die kwam van de voet van Mehmet, die alert reageerde toen een bal niet goed werd weggewerkt. Met een mooie boog ging de bal over alles en iedereen heen het lege doel in: 1-3. Deze stand kwam geen moment meer in gevaar, daarvoor waren we allemaal té geconcentreerd en vastbesloten. Al met al wonnen we van een sportieve tegenstander, waar we tot nu toe nog maar één keer tegen gelijk hadden gespeeld. We blijven groeien.
WIJ DE KANSEN, ZIJ DE PUNTEN
Hebben we een keer de kans om JVC2 op eigen terrein te verslaan, verzuimen we het! Al na negen seconden liep ik terug naar eigen helft, de eerste goal kon aangetekend worden, zo dacht ik. Sergio sneed met de hem typerende bewegingen prachtig door de verdediging van JVC en kon de bal bij wijze van spreken zo het doel inlopen. De keeper stond ook nog verkeerd. Helaas, de bal rolde aan de verkeerde kant van de paal het veld uit. In de tweede helft had Bernard een prachtige voorzet voor het inkoppen, maar ook deze ging links van de paal teloor. En weer even later stond Tayfun helemaal vrij voor een open goal en kreeg zowaar de bal. Hij dacht omsingeld te zijn door verdedigers en schoot in één keer: over. Er waren nog wel meer goede mogelijkheden, maar de bal wilde er gewoon niet in. En dan luidt een ijzeren voetbalwet: als jij de kansen niet pakt, doet de tegenstander het. JVC kreeg twee kansen en beide werden benut. Desalniettemin was het een heerlijke partij voetbal tegen een goede en sportieve tegenstander. We konden het verdedigend makkelijk bolwerken. JVC zocht steeds naar mogelijkheden via de vleugels, maar daar werden ze door ons op snelheid overvleugeld. Wij loerden op de counter, die we regelmatig kregen. Op snelheid liepen wij hun verdedigers er steeds weer uit. Maar ofwel we draaiden en pingelden teveel of we speelden over terwijl we zelf hadden moeten schieten. We gingen de rust in met 0-0. Na rust kregen de Cuijkenaren op een bepaald moment een vrije trap op de rand van de zestien. De bal ging snoeihard precies, maar dan ook precies in het kruis (eerst binnenkant lat, daarna binnenkant paal en vervolgens het net). Zo maakt hij er de rest van zijn leven nooit meer een. Vijf minuten voor tijd stormde hun rechtsvoor richting ons doel, hun spits stond ongedekt op de penaltystip, de keeper moest kiezen. Net toen hij de voorzet op de spits verwachtte, ging de bal met een boogje onze goal in. Eindstand 2-0.
YOU NEVER WALK ALONE: WAARDIG AFSCHEID VAN ASTRANTIA
De veteranen van Astrantia (Middelaar) hebben aan het begin van dit seizoen besloten er mee te stoppen. De basis was te smal geworden en het werd steeds moeilijker om elf man bij elkaar te krijgen. Ze wilden nog één keer een afscheidswedstrijd spelen. Als uit één mond klonk het: tegen Orion. Onze favoriete tegenstanders blijken ons dus ook zo te zien: de liefde komt hier duidelijk van twee kanten. Zaterdag 31 oktober was het zover. Om 15.00 konden we aantreden in Middelaar. Onze Casper had speciaal voor deze gelegenheid een verrassing in petto. Hij zette aan de rand van het veld een complete geluidsinstallatie neer en toen de ploegen op het punt stonden van beginnen, klonk uit de boxen de Champions League Hymne. Kippevel. Er werden nog enkele foto´s gemaakt en de strijd kon beginnen. En zoals altijd was het weer een heerlijke pot. We ontliepen elkaar weinig, misschien kon Astrantia iets meer druk zetten maar echte kansen kregen ze niet. Tien minuten voor tijd ketste een schot echter af op één van onze knieën. Terwijl Edwin al naar rechts dook rolde de bal tergend langzaam ineens links over de lijn, 1-0. Daarmee gingen we de rust in, die werd opgefleurd door vrolijke marsmuziek. Na rust konden wij iets meer van het spel in de greep krijgen en dat leverde ook wel wat mogelijkheden op, geen echte kansen. Aan de andere kant ontstond één grote kans, die echter door Edwin met gevaar voor eigen leven werd geneutraliseerd ("Ik denk, hij schiet me doormidden, maar ja, dat moet dan maar"). Uiteindelijk eindigde de wedstrijd in een mooie 1-0 stand voor de thuisclub. Het handen schudden na afloop had wel iets emotioneels, hier en daar vonden zelfs omhelzingen plaats. In de derde helft sprak Jos de tegenstanders toe, bedankte hen voor de eer om uitgenodigd te zijn voor dit afscheid en voor de drie jaren van fijn voetbal. Hij benadrukte dat we altijd 'kleine uitslagen' hadden, hetgeen aangaf dat we elkaar niet veel ontliepen. De leider van Astrantia nam ook het woord en bedankte ons voor alle fijne wedstrijden en drukte ons op het hart om vooral door te gaan met dat mooie toernooi van ons ("... en die fijne barbecue" riep iemand er tussen door). Er werden nog wat cadeautjes uitgewisseld, waarbij het cadeautje dat Casper kreeg de kroon spande. Omdat dit een nette site is zal ik er slechts een cryptische omschrijving aan wijden: het was een afbeelding van iets waar mannen graag grapjes over maken. Casper zou 'het ding' een ereplaats in zijn auto geven.
VETERANEN WEER MET BEIDE BENEN OP DE GROND
Na overwinningen op Toxandria en Achates hebben we nu weer eens de bitterheid moeten proeven van een flinke nederlaag. Een goede les vermoed ik. Want de analyse is even simpel als ontluisterend. De eerste vijf minuten gaan gelijk op, vervolgens vallen er zes (!!!) goals in vijftien minuten, waarna er in de resterende vijftig minuten aan beide kanten één keer gescoord wordt. Wat gebeurde er dan in godsnaam in dat kwartier? Antwoord: geen organisatie. Op een bepaald moment stonden er zes Orion-spelers in de laatste linie, het middenveld was compleet foetsie. SES kon naar hartelust opstomen en zoeken naar het gaatje of een afstandsschot proberen. Pas nadat het middenveld weer bemand was, hield de regen aan tegengoals op. Zo belangrijk kan het dus zijn om je aan je plek te houden en aan de taken die daar bij horen. Als we alleen naar die vijftig minuten kijken, kunnen we spreken van een leuke pot die eindigde in 1-1. SES (Langenboom) was iets sterker (veel oud-eerste elftal spelers, die elkaar van haver tot gort kennen). Maar onze uitbraken bleven gevaarlijk. In de tweede helft liet hun keeper een hoge bal uit de handen glippen, Jos was attent en kon de bal in het net schieten. Vlak voor tijd schoot onze keeper de bal niet ver genoeg uit; hun spits kon de bal opvangen en de kans werd feiloos uitgespeeld. Laten we maar twee positieve dingen uit deze wedstrijd halen: een 1-1 gelijkspel als je alleen naar de tweede helft kijkt én een goede les over posities houden.
VETERANEN TREKKEN TEN STRIJDE MET ZIEKEBOEG..... EN WINNEN
Jan had een kaakholte ontsteking, Peter een stijve nek, Bas een kapotte knie ("laat maar gaan, ik word vrijdag toch geopereerd") en Edwin was nog niet helemaal van zijn griep af. Zo trokken we met veertien man naar Ottersum. Het was een prachtige voetbaldag en het beginsignaal werd afgegeven door een prachtige regenboog (of was het een spandoek, van de Allerhoogste, die natuurlijk vanaf de H-side meekeek?). De wedstrijd begon in een opvallend rustig tempo. De tegenstanders van Achates zetten nauwelijks druk en lieten ons rustig in ons spel komen. Na tien minuten hadden wij al drie kansen gehad en zij nog niet één. Terwijl we in de afgelopen jaren nog nooit een punt hebben weggehaald bij deze ploeg. Onderschatting? Het was wachten op de eerste Orion-treffer en die kwam ook na een kwartier, hoge bal over iedereen heen bij de tweede paal, waar Jan in een mooie beweging de bal over de lijn kreeg. Onze tweede goal viel tien minuten later, toen Leon de zoveelste corner precies in de doelmond geplaatst kreeg, waar Arjan 'm snoeihard inkopte: 0-2. Na de rust onderging ons team wat positiewisselingen. Amir (ja, hij was er weer, heimwee waarschijnlijk) verhuisde van de laatste naar de middenpositie, centraal achter kwam nu een nieuw duo te staan: Jan en Jos. Sergio verhuisde van rechts naar links en Bernard werd linkshalf. De soepele patronen van de eerste helft konden we nu niet meer op de mat leggen, het oogde allemaal iets rommeliger. De tegenstander zette natuurlijk ook wat meer druk, verliezen was iets waar ze geen zin in hadden. Hier en daar werden de duels wat grimmiger, maar nooit gemeen of agressief. Halverwege de tweede helft plaatste Tayfun de bal hoog in het doelgebied, waar het behoorlijk druk was van de stilstaande mensen. Echter, uit het niets dook daar ineens Bernard op. Een korte demarage, een sprong en een felle knik met het hoofd. Iedereen stond erbij en keek ernaar hoe de bal tegen de binnenkant van de paal terecht kwam. Sergio was alert genoeg om de terugstuitende bal er alsnog in te tikken: 0-3. Achates wist nog wel de eer te redden. Hun gevaarlijkste man, een snelle jongen die door Gerard met inzicht uit de wedstrijd was gehouden, was Jos te snel af door het midden en passeerde Edwin met een afgemeten pass: 1-3. Daar bleef het bij. Met een mooie beker en gezonde blosjes verlieten we Ottersum (die beker waren we vergeten op te halen na het Vette Hanen Toernooi afgelopen zomer). Onze Grootste Supporter was inmiddels de lichten aan het doven, maar zal ongetwijfeld trots geweest zijn op Zijn Jongens.
RIDERS ON THE STORM
Het moet niet gekker worden, nu winnen we ook al van de tot nu toe sterkste tegenstander uit de regio. En niet eens op het nippertje. Okay, het eerste kwartier was voor hun. We stonden behoorlijk onder druk en het was in feite wachten op hun eerste treffer. Die kwam er ook na een corner, die eindigde in een kluts voor onze goal. Uiteindelijk schoot hun nummer dertien hem er in. Even later zorgde een fout in onze verdediging voor een snelle counter, die prachtig werd uitgespeeld: 2-0. Helemaal kansloos waren we niet, want met name een lange bal van Leon zeilde over hun keeper heen en belande tegen de kruising. In the rebound konden we er verder niets van maken. Ook zij kregen nog een dot van een kans, maar wisten die niet te verzilveren. Het tweede kwartier kwamen we meer in ons spel. Een voorzet raakte opnieuw het houtwerk en nu stond Arjan goed om de bal met links hoog in de rechterhoek te plaatsen. Door de flinke wind vloog de bal soms op onvoorspelbare wijze de meest verrassende kanten op. Even later weer een hoge bal van Leon en nu stond Sergio op de goede plek; via de rug van een tegenstander belandde de bal in de touwen: 2-2. In de tweede helft hadden we het spel vast in handen. Toxandria wist amper nog gevaar te stichten (op één keer na), terwijl wij kans na kans kregen, maar teveel draaiden en pielden. Uiteindelijk gaf Roel het voorbeeld: hij kreeg de bal op de rand van de zestien, draaide kort en schoot meteen, 2-3. De laatste vijf minuten konden we makkelijk stand houden tegen een een ploeg, die tot vandaag de meeste goals achter onze keeper had geprikt. Nu moesten ze erkennen dat we de betere waren.
BIER IN DE BENEN BREEKT VETERANEN OP
Een zware wedstrijd! Niet eens zozeer vanwege de tegenstander (die overigens sterk was), maar vanwege het feest van een avond tevoren. Leon had zijn 50ste verjaardag gevierd en bijna het hele team had daar acte de presence gegeven. Met kleine oogjes kwamen we de volgende dag (veel te laat) op het Universitair Sportcentrum (bij Orion was geen plek en ook niet bij Union, dit veld was een mooie uitwijkmogelijkheid). In de eerste helft hielden de beide teams elkaar nog goed in balans. Een enkele uitval van Union werd goed dichtgelopen door Jan. Onze opkomende backs (Gerard en Bernard) zorgden een paar keer voor verwarring aan de andere kant. Echte kansen waren er echter niet. Ruststand 0-0. Tien minuten na rust opende Union de score, maar vijf minuten later trok Arjan de stand weer gelijk (een te zachte terugspeelbal werd door hem mooi verzilverd). Geleidelijk voerde Union de druk op en dat leidde tot de 2-1. Op dat moment verslapte de discipline bij Orion. Niemand bood zich aan, zodat degene die de bal had deze maar moeilijk kwijt kon. De afstand tussen de linies werd steeds groter. Een buitenspeldoelpunt van Union werd pas na afloop van de wedstrijd afgekeurd, waardoor we tijdens de wedstrijd een domper bovenop de kater kregen. Wij gingen alles of niets spelen, hetgeen leidde tot een knal op de lat van Roel. Vijf minuten voor tijd werd onze verdediging eruit gelopen en werd het 3-1. Terechte uitslag, moeten we maar niet zoveel zuipen.
OP ZIJN DUITS
Vanmiddag gingen we weer richting Cuijk voor de wedstrijd tegen het 2de team van JVC veteranen. Een team dat beter en jonger is dan het 1ste team van JVC waar we vorige week nog met 1-4 van gewonnen hadden. Vóór we de kleedkamer eerst een eigen sleutel geregeld, want weer een nacht met zoveel mannen dicht bij elkaar, dat gaat vast en zeker een aantal relaties kosten. Om precies vijf uur was de aftrap en gelijk had JVC de touwtjes stevig in handen. Ze tikten beter, liepen meer en vonden zo steeds hun vrije man. Toch duurde het ruim een kwartier voor ze de eerste echte kans kregen, maar die was weer een prooi voor de weer goed keepende Edwin. Vlak daarna speelde hun rechtsbuiten drie man uit bij de zijlijn, dit had nooit gemogen, en de voorzet was precies op maat: 1-0. JVC bleef de betere ploeg en had makkelijk verder afstand kunnen nemen, maar de schoten waren te slap of gingen over en ver naast. Ongeveer tien minuten voor het rustsignaal werden wij wat sterker en kregen vijf hoekschoppen achter elkaar en daaruit zeker drie mooie kansen. Maar ook wij kregen de bal niet in het net. Bij een van de counters werd de 2-0 gemaakt en als Edwin en Jan niet zo goed stonden te verdedigen had het bij rust zeker 4-0 gestaan. De tweede helft ging meer gelijk op. Peter schoof wat vaker door naar het middenveld en dat leverde al na een paar minuten een grote kans op voor Tayfun. Het spel ging nu op en neer en we kregen beide kansen voor een treffer. Uit een voorzet van Gerard kopte de kleinste man van het veld (wie anders dan Mehmet) over de keeper en de bal stuiterde enkele centimeters over de doellijn: 2-1. Wij kregen hoop en meer en bleven aanvallen, toch waren de counters van JVC levensgevaarlijk. Maar gelukkig stonden in de tweede helft twee snelle verdedigers bij ons in het team (Jan en Hans) die heel wat nuttige meters hebben afgelegd. Helaas voor ons waren we tien minuten voor tijd een keer niet bij de les en scoorde JVC de 3-1 en leek de wedstrijd gelopen. We moesten meer risico nemen en speelden achterin een tegen een. Uit een voorzet van Leon viel dan toch de aansluitingstreffer. Peter werd in het strafschopgebied met twee handen in zijn rug geduwd; de scheidsrechter floot hiervoor niet en dat was goed gezien want achter Peter stond Sergio die de bal knap inkopte: 3-2. Een minuut voor tijd kregen we nog een hoekschop; deze werd nog goed verdedigd al ging het ten koste van weer een hoekschop. Peter schreeuwde iedereen naar voren en met bijna alle Orionspelers in het strafschopgebied werd de hoekschop door Leon genomen. De bal belandde via via voor de voeten van Hans die over de bal heenmaaide, maar naast Hans stond Sergio en die schoot zacht maar precies in de verre hoek. De bal rolde in de negentigste minuut langzaam over de doellijn en zo pakten we "op zijn Duits" toch nog een punt: 3-3.
VETERANEN NACHT OPGESLOTEN IN CUIJK NA FRAAIE OVERWINNING
Zaterdag 5 september zullen we niet snel vergeten. Na een fraaie overwinning op het eerste van de Cuijkse veteranen (1-4) hebben we tot grote onze grote verbijstering een nacht moeten doorbrengen in de kleedkamer van JVC. En de dag begon zo mooi. Eerst kregen we een nieuwe tas met nieuwe tenues. Alles zat nog in het cellofaan. Geen rugnummers deze keer, dat scheelt bij het omkleden. Én een binnenbroekje in de shorts (een wit binnenbroekje, dat vraagt natuurlijk een extra sterk wasmiddel, want tijdens zo'n pittige wedstrijd gaan veteranen natuurlijk tot het uiterste en dan blijken tal van lichaamsfuncties zich eveneens richting pensioen te ontwikkelen). Omdat we met slechts tien man aantraden, mochten we een speler van de tegenstander lenen, sympathieke opstelling. En we kregen niet zomaar een kneus, nee, één van hun beste spelers kwam bij ons rechtsvoor spelen en dat deed hij bijzonder goed, Justin. Onze keeper Edwin liet zien dat het keepen hem in het bloed zit: éénmaal moest hij redden met een katachtige reflex en dat gaf de rest van het team veel vertrouwen: achterin zit het wel goed. Ons goede spel leidde tot een verdiend doelpunt van Sergio, die vanuit de kluts ineens keihard in de kruising schoot. Na de rust zette JVC een tandje bij (Justin speelde nu bij JVC want Mehmet was gearriveerd). Verschillende kansen aan beide kanten, maar wij waren de eerste die er een verzilverde: 0-2. Een buitenspeldoelpunt van JVC gaf hen hoop op meer, maar uiteindelijk zorgden Mehmet, Tayfun, Sergio en Daniël met scherp aanvalsspel voor een ruime voorsprong: 1-4. Onze gezangen onder de douche verstomden echter snel toen bleek dat onze kleedkamer aan de buitenkant was afgesloten. Het stevige bonken leverde niets op. Geen reden tot paniek, want in zo'n situatie pak je je mobiel en bel je 1888 en vraagt naar het clubhuis van JVC. Maar daar kregen we het antwoordapparaat. De uren verstreken en moe van het gebonk en geschreeuw zijn we uiteindelijk in slaap gevallen. De volgende ochtend moest het derde van JVC een thuiswedstrijd spelen. Toen ze de kleedkamer openden, konden ze hun ogen niet geloven: elf verwarde en afgetrokken gezichten en een echte mannengeur die in de winkel niet te koop is. Met het schaamrood op de kaken tracteerden ze ons op koffie en gevulde koeken.
ROOD-WIT VERRASSEND STERK OP MOOI VELD 2
Zaterdag 29 augustus 2009. Vorig seizoen (in november) behaalden we de grootste overwinning uit onze geschiedenis tegen Rood-Wit, op een verschrikkelijk veld 2 (7-1). Nu werd het 2-4 en er moet gezegd worden: Rood-Wit was beter. Ook het veld was beter, een heerlijk egale en maagdelijk ongeschonden frisse mat. Vooral het rondspelen van de bal ging Rood-Wit goed af. Altijd was er op het middenveld een mannetje aanspeelbaar. Wij daarentegen stonden te vaak in de dekking. Hoewel er in de eerste helft sprake was van een licht overwicht voor Rood-Wit, maakte Orion het eerste doelpunt. Bouke kon zijn belagers van zich afhouden en op snelheid het doelgebied binnenrennen, waar hij de hoek voor het uitkiezen had. Even later zorgde een lucky goal voor de gelijkmaker: een hoge bal van ver ging precies tussen de lat en de vingers van de keeper de hoek in. Zo'n goal maakt-ie geen tweede keer meer. Een steekpass op hun lange en felle linksvoor resulteerde in een 1-2 ruststand. Na rust golfde het een tijdje heen en weer, totdat Tayfun werd aangespeeld. Hij rende achter de bal aan, die rustig richting doellijn rolde. Een laatste tikje zou voldoende zijn. Plotseling werd hij onderuit getackeld zowel van linksachter als van rechtsachter. Hans, onze gelegenheidsscheidsrechter, overwoog de situatie, raadpleegde enkele omstanders en wees vervolgens op de stip. Hierdoor liepen sommige tegenstanders rood-wit aan van kwaadheid: hoe kwam hij er bij! Er werd puur op de bal gespeeld!!! Hans hield echter voet bij stuk en Roel legde de bal op de stip. Wat zou hij doen? Als hij de penalty onterecht vond, zou hij de bal waarschijnlijk uit een sympathiek gebaar ver naast schieten. Roel nam een aanloop, schoot en de bal suisde vlammend hard in de rechterhoek: 2-2. Dit had blijkbaar wat losgemaakt bij de Rood-Witten, want de druk werd opgevoerd en uiteindelijk eindigde partij toch nog in 2-4.
VETERANEN STARTEN NIEUW SEIZOEN MET FLINKE OVERWINNING
Op 22 augustus zijn we weer van start gegaan met een uitwedstrijd tegen de Alte Herren van Germania. Vanwege de vakantie bleef het tot het laatst onduidelijk wie er allemaal mee zouden doen. Uiteindelijk betraden we met tien man het veld. De tegenstander deed niet moeilijk en besloot ook met tien man aan te treden, een zeer sympathiek gebaar. Misschien hebben ze daar achteraf een beetje spijt van gekregen, want in tegenstelling tot vorig jaar kregen ze deze keer flink klop. Vorig jaar droogden de Alte Herren ons nog af met 5-0, nu waren de rollen duidelijk omgedraaid. Het werd uiteindelijk 1-6 voor Orion, maar het had net zo goed 1-12 kunnen worden. De kansen regen zich aaneen. In de eerste helft werd de score geopend door Tayfun, die ondanks stevig fysiek verzet knap op de been bleef en de keeper in de korte hoek versloeg. De tweede was nog mooier: een boogballetje over de uitgelopen keeper heen van Mehmet. Daarna werd het houtwerk nog beproefd, voordat uiteindelijk Arjan de bal tegen de touwen joeg. De tegenstander had vooral over links goede kansen, daar stond hun beste man. Een knappe combinatie van hem en hun spits leverde een tegendoelpunt op (met de geur van hands). Na rust werd het overwicht van Orion nog groter. Opnieuw scoorde Tayfun twee keer. Zelfs onze linksback, Marc, mengde zich in het aanvalswerk en wist een doelpunt op zijn naam te zetten. Tegen die tijd had de tegenstander het hoofd min of meer al in de schoot geworpen, tegen dit Orion viel deze keer geen eer te behalen. De beste man van het veld was overigens de keeper van Germania. Na een afwezigheid van enkele jaren wegens een schouderbreuk blonk hij uit met enkele fenomenale reddingen. Hij bespaarde zijn team een nog grotere afstraffing.